بررسی اصول و روشهای بازنویسی در ادبیات کودک (بر اساس 20 داستان پرکاربرد)

امروزه ضرورت آشنایی کودکان و نوجوانان با ادبیات اصیل و غنی گذشته بر همگان آشکار شده است اما متون کهن به دلیل دشوار بودن زبانشان چندان شوق و رغبتی را در کودکان برای مطالعه این آثار بر نمی انگیزد؛ در نتیجه متون کهن باید به گونه ای جذاب با زبانی ساده و روشن که کهنگی آن زدوده شده باشد ،برای کودکان بازنویسی شوند. در این بازنویسی ها باید به نحوه بیان و محتوا و حتی شیوه داستان پردازی این بازنویسی ها با خصوصیات کودکان توجه شود . هدف این پایان نامه بررسی چگونگی انطباق بازنویسیهای صورت گرفته با این اصول و معیارها بوده است ؛ بنابر این با مطالعه کتابها و مقاله هایی که در زمینه زبان آموزی و مراحل رشد زبانی کودک ،روانشناسی تعلیم و تربیت ،روانشناسی رشد ،عناصر داستان و فنون داستان نویسی برای کودکان نوشته شده بودند ، الگویی برای نقد و بررسی پرکاربردترین داستانها که از متون کهن بازنویسی شده بود ،طراحی شد و به نقد و بررسی آنها اقدام گردید. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که در حوزه زبانی ،بازنویسان ،بیشتر به ساده کردن زبان آثار کهن توجه کرده اند؛ ولی به ویژگیها و تواناییهای زبانی مخاطبان خود را در مراحل سنی مختلف کم توجه بوده اند ؛ به طور مثال در اغلب بازنویسیها به دو مولفه « گسترش دامنه لغات» و «به کاربردن صنایع ادبی » کمتر از دیگر مولفه های زبانی توجه شده است . در حوزه محتوایی بازنویسان در محتوای آثار به ویژگیهای ذهنی ،عاطفی و اجتماعی مخاطبان خود توجه کرده اند ،اما در حوزه های فنی (داستان پردازی )چندان خلاقیت و ابتکاری نسبت به متن اصلی مشاهده نمی شود ، بلکه بازنویسان بیشتر داستانها را با همان چارچوب متن اصلی فقط با زبانی ساده بازنوشته اند. کلید واژه: ادبیات کودک،بازنویسی،داستان نویسی ،نقد و تحلیل