بررسی نامیرایی در ساحت هنر- پروژه عملی: «زایش از عدم»

چکیده انسان از زمانی که لذت حیات را چشید تداوم زندگی و پایداری در این مرحله از هر موضوع دیگری برایش مهمتر جلوه می کرد.درک مفهوم مرگ و ترک لذات دنیوی جزء دلمشغولی های زندگانی اش شد.لذا دغدغه ی جاودانگی بطور عینی در افعال زندگی اش نمود پیدا کرد.در تمدن های باستانی چون بین النهرین،مصر، چین و... اجرای مراسم خاص تدفین مردگان و توجه به شکل مقابر و ابزار آلات زندگی که همراه مردگان دفن می شد حاکی از باور به جاودانگی است. در ادبیات اسطوره ای نیز شخصیت های روئین تن چون آشیل،زیگفرید،بالدر،اسفندیار و...مبتنی بر باور جاودانگی و نامیرائی خلق شده اند.در این میان نگره های دینی به ویژه ادیان توحیدی نقش مهمی در انسجام و شکل دهی این گونه باورها داشته است.کتب آسمانی هر یک به جاودانه بودن بشر و حیات پس از مرگ و تولد دوباره صحه گذارده ،انسان را از سردرگمی و موهوم پرستی نجات داده اند.کلام الهی اساس شکل گیری بخش عظیمی از نظریات متفکرین در باب جاودانگی روح گردید.اندیشه ورزانی چون حکما و فیلسوفان بر جاودانگی و مانائی روح تاکید داشته اند.در جریان پرداخت به موضوع جاودانگی هنرمندان به نوبه ی خود سهم به سزائی داشته اند.در میان هنرمندان موافقین و مخالفین به جاودانگی باعث رویکردهای گوناگونی در هنر شده که در این مقاله به تفصیل بدان پرداخته می شود. کلید واژگان:مرگ،حیات،جاودانگی،نامیرائی