بررسی تأثیرهمزیستی میکوریز آربوسکولار بر شاخص های بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی دانه رست های گوجه فرنگی ) lycopersicum esculentum ( تحت سمیت منگنز

منگنز یکی از عناصر غذایی کم مصرف برای گیاهان می باشد که در عمل فتوسنتز دخالت دارد. در این بررسی اثرات سمیت منگنز بر روی برخی پارامترهای رشد، وزن خشک و تر و محتوای مالون دی آلدئید، قند، پروتئین، کلروفیل و درصد آغشتگی )کلونیزاسیون( در گیاه گوجه فرنگی واجد میکوریز و بدون میکوریز مورد بررسی قرار گرفت. قارچ های میکوریز آربوسکولار glomus intraradices ، g. versiforme و g. etunicatum به عنوان تیمار میکوریزی به کار برده شدند. آزمایش به صورت دو تیمار میکوریزی و غیرمیکوریزی و 3 غلظت منگنز به همراه محلول غذایی هوگلند ) با نصف مقدار فسفر( و 0 و 1 میلی مولار به صورت /5 ، با غلظت های متغیر 0 mnso4 و با سه تکرار اعمال شد. کلیه ی گیاهان 50 میلی لیتر از محلول غذایی فوق را 3 بار در هفته و به مدت یک ماه دریافت کردند. سمیت منگنز باعث کاهش رشد در کلیه ی تیمارهای غیرمیکوریزی شد که احتمالاً به دلیل انباشتگی منگنز در برگ هاست. علائم سمیت به صورت زردشدگی کناره ی برگ های مسن، بافت مردگی یا ایجاد لکه های سفید یا زرد با بافت مرده در برگ ها و ساقه ها و پیچش برگ های جوان در کلیه ی گیاهان میکوریزی و با شدت بیشتر در گیاهان غیرمیکوریزی ظاهر شد. همچنین اختلاف معنی داری بین وزن تر و خشک گیاهان میکوریزی و سایرین مشاهده شد. محتوای مالون دی آلدئید نیز با افزایش غلظت منگنز کاهش معنی داری یافت. مقدار قند گیاه با افزایش غلظت فلز سنگین افزایش یافت. همچنین مقدار پروتئین گیاه نیز با اعمال سمیت کاهش می یابد؛ اما این کاهش برای گیاهان میکوریزایی کمتر بود. بررسی آنزیم های آنتی اکسیدانت شامل آسکوربات پراکسیداز و گایاکول پراکسیداز نشان داد که سمیت منگنز باعث افزایش فعالیت این آنزیم ها می شود که این افزایش در گیاهان واجد میکوریز کمتر بود. همچنین درصد همزیستی میکوریزی گیاهان نیز تحت تأثیر سمیت فلز سنگین کاهش یافت. نتایج ما نشان داد که در بین گونه های قارچی مورد بررسی، قارچ میکوریز g. intraradices توانسته به طور موثرتری شرایط فیزیولوژیک گیاهان گوجه فرنگی را تحت سمیت منگنز بهبود بخشد.