حمایت کیفری از زنان و کودکان در برابر آزارهای جنسی در قوانین ایران

قانونگذار ایران هرچند برای خشونت های جنسی که در باب حدود است مجازات های سنگینی به تاسی از شرع مقدس اسلام تعیین کرده ولی تعریفی از آزار جنسی در قوانین نیاورده و نیز علی رقم موقعیت حساس این دو قشر در ساختن جامعه ای پویا و سالم حمایت های شایانی از زنان و کودکان در برابر آزار های جنسی صورت نداده است. هرچند حمایت از این دو قشر تنها از طریق تدابیرحمایتی کیفری امکان پذیرنیست اما نمیتوان نقش حمایتی قانونگذار در تهیه قانونی مناسب که حقوق و تکالیف دست اندرکاران و کاربران این حوزه را در جهت حمایت کیفری تعیین می کند، و نگاه او به این دو قشر جامعه را از زاویه دید حمایت تقنینی بیان می دارد ، نادیده گرفت. نکته ای که متأسفانه در تدوین قوانین کیفری ایران مغفول مانده و به ویژگی های حمایتی این گونه جرایم علیه کودکان و زنان کمتر توجه شده است. شناسایی حمایت تقنینینی از کودکان و زنان در قالب مواد 637 و 619 و جرم انگاری آن در موادی چند، از جمله نوآوری های شایسته توجه در قوانین کیفری ایران می باشد، لیکن با مطالعه این قانون مجازات اسلامی، از عدم گسترگی در حمایت تقنینی از این قشر، ابهام در رعایت اصل تناسب جرم و کیفر و الحاق تنها دو ماده قانونی درقانون عامِ مجازات اسلامی جهت حمایت کیفری متوجه می شویم که قانونگذار، در تنها قانونی که از این دوقشر حمایت کیفری نموده است مجازات اسلامی،می باشد و در قوانین دیگر از این دوقشر حمایت خاصی نکرده است. این مسأله نشان می دهد که قانونگذار ایرانی از منطقِ قابل دفاعی، که برگرفته از ماهیت حقوق کیفری تقنینی، ویژگی های خاص و ویژه کودکان وزنان ، و الزامات ، پیروی از کنوانسیونها و قوانین در عرصه ملّی و بین المللی است پیروی ننموده. در هرحال، حمایت کیفری از زنان و کودکان در برابر آزارهای جنسی در قوانین کیفری ایران با تمامِ ایرادهای مبنایی و شکلی اش ، می تواند گامِ مثبتی به سوی حمایت بیشتر در مقابل آزارهای جنسی علیه زنان وکودکان باشد.