بررسی مواد روان گردان در قانون اصلاحی 1389 قانون مبارزه با مواد مخدر

امروزه باتوجه به گستردگی بیش ازحدموادروانگردان درجهان واینکه شایداستعمال بسیاری ازاین مواد به دلیل ناآگاهی بشرازاین مواد می باشد قدم اول درراه مقابله بااین موادشناخت اصولی وحرفه ای ازاین مواد میباشد، وبعدتر شناخت راه حلی برای درمان وترک آن والبته شاید رهایی از آن، چرا که به اعتقاد درمانگرانِ اعتیاد ، ترک، عاملی است برای بازگشت مجدد . ولی رهایی، امید بازگشت به مصرف راکم رنگتر خواهد کرد. شاید بهترین تعریف از مواد روانگردان تعریفی باشدکه ماده 1 قانون الحاق به کنوانسیون 1988 از مواد روانگردان ارائه داده است که این خود نشانگر بی مبالاتی قانونگذار کشور ایران به مواد روانگردان است چرا که در قانون اصلاحی سال 1389،گرچه به جرم انگاری خاص مواد روانگردان دست زده است ولی نتوانسته است تعریفی درخور، درخصوص این مواد ارائه دهد تا بتوان مواد روانگردان جدید را به صورت گزینشی جرم انگاری نمود ومواد روانگردان صنعتی دارویی که کاملا قابل اختلاط با مواد روانگردان جدید غیردارویی است را بازشناسایی کرد . گذشته از مبحث شناخت وفراوانی مواد روانگردان ؛ مقوله مقابله وبه نوعی درمان، مهمترین واساسی ترین مسئله در زمینه روانگردان هاست بااین فرض که هنوز بعد از گذشت دو سال از ورود روانگردان ها به قانون اصلاحی 1389 و جایگزینی درمان اجباری به جای مجرم بودن معتاد هنوز دغدغه اصلی دولت ومردم، درمان معتادین تحت برنامه ای مدون است وهنوز نتیجه ای موثر را شاهد نبوده ایم. درمورد سوء مصرف و اعتیاد به موادمخدر باید سیاستگذاری در جهت پیشگیری، کاهش آسیب، درمان، جلوگیری از عود افراد درحالِ ترک وجرم زدایی باشد ، زیرا تحقیقات میدانی وتجربه طولانی مدت تایید می کند که سیاست سرکوب درمورد سوء مصرف موادمخدر واعتیاد به آن نتیجه بخش نبوده ونخواهد بود و لذا درحقوق جزای موادمخدر باید از سیاست جنایی افتراقی تبعیت کرد.