الگوی ارتباطی شیعیان با امام مهدی(ع) در داستانهای تشرفات عصر غیبت

چکیده داستان های تشرفات عصر غیبت به عنوان یکی از متون ارزشمند تشیع محسوب می شود. «امام» در جایگاه حجت الهی، به عنوان واسطه ای میان مردم و خدا محسوب می شود که این جایگاه در سطوح مختلفی قابل تعریف است. بررسی جایگاه ارتباطی امام مهدی (عج) در داستان های تشرفات عصر غیبت مساله ای ست که پژوهشگر در پی تبیین آن است. برای دست یابی به این مهم، از مدل ها ی ارتباطی که کارکردی سازمان دهنده دارند، استفاده شده است تا توصیفی از ساختار داستان ها به دست آید. جدای از بررسی سندی، می توان از لحاظ ساختار روایی، این داستان ها را مورد تحلیل قرار داد. این پژوهش سعی دارد از روش تحلیل روایت با نظرگاهی ساختارگرایانه که همان مسیر اصلی تحولات نظری و توجه به سیر تحولات پروپ می باشد، وام گرفته و الگوی نهایی که نظرگاه گریماس در دسته بندی کنشگرهای داستانی است را دنبال نماید؛ این کار با مشخص نمودن کنش های شش گانه ای که هر داستان و روایت را می توان بر آن اساس مورد تحلیل قرار داد، انجام پذیرفته است. مجموعه ی یافته های به دست آمده با یکی از مدل های ارتباطی مورد تحلیل قرار گرفت و داستانهایی که در آن ها امام مهدی (عج) در نقش های «قهرمان»، «مفعول»، «یاریگر» و «فرستنده» قرار داشتند با لحاظ کردن شئون مختلف «امام» در نظام هستی، در مدلی مورد نتیجه گیری قرار گرفتند. کلید واژه ها: امام مهدی(عج)، تحلیل روایت، الگوی کنشی گریماس، الگوی ارتباطی