بررسی اثرات عدم قطعیت در طیف های پاسخ لرزه ای با استفاده از نظریه مجموعه های فازی

طبیعت غیر ثابت اکثر پارامترهای دخیل در مسائل مهندسی، همواره تصمیم گیری برای انتخاب مقادیر خروجی مدل سازی ها را با مشکل روبرو می سازد. از یک سو رعایت غیرمنطقی جانب احتیاط باعث صرف هزینه های گزاف می گردد و از سوی دیگر نادیده گرفتن عدم قطعیت ها ممکن است نتایج ناگواری را به دنبال داشته باشد. این مسئله در مهندسی عمران نمود بیشتری پیدا می کند و حتی می تواند خسارات قابل توجه جانی و مالی را باعث شود. یکی از روش هایی که امروزه برای تحلیل و طراحی سازه ها مقبولیت بسیاری پیدا کرده است، تحلیل دینامیکی طیفی محسوب می شود. با افزایش روز افزون استفاده از این روش لازم است بازنگری کلی با در نظر گرفتن اثرات عدم قطعیت در مورد طیف های پاسخ مبنای این روش صورت پذیرد. امروزه تئوری فازی یکی از قدرتمندترین ابزارهای در دسترس برای اعمال عدم قطعیت ها محسوب می شود. این روش بسیاری از معایب روش های تصادفی و احتمالاتی را ندارد و بکارگیری آن نیز مستلزم تلاش های محاسباتی کمتر است. با تکیه بر اصول مجموعه های فازی، اثرات عدم قطعیت شتاب و میرایی به عنوان مهمترین پارامترهای اثرگذار بر طیف های پاسخ در این پایان نامه مورد بررسی قرار گرفته است. این بررسی برای زلزله های رخ داده در شرایط مختلف ساختگاهی ایران صورت پذیرفته است. با اعمال مقادیر مختلف عدم قطعیت بر روی پارامترهای مذکور و ساخت توابع عضویت مناسب، در حقیقت اعتبارهای متفاوتی برای مقادیر ورودی درنظر گرفته شده و خروجی فازی که طبیعت اعتباری خواهد داشت، از طریق محاسبات فازی و اصل گسترش بدست آمده است. تصمیم گیری برای انتخاب مقادیر طیفی مناسب برای هر اعتبار مورد نظر با توجه به اعتبار مقادیر ورودی بسیار آسان خواهد بود. برای سهولت در تفکیک نتایج حاصل از اعمال عدم قطعیت های متفاوت برای مقادیر اعتباری مختلف از مفهوم پاسخ نسبی استفاده شده است. این نتایج با طیف های میانگین بعلاوه یک انحراف معیار(فوق میانگین) برای هر تیپ زمین مقایسه شده است. همچنین به عنوان یک نتیجه منطقی از تحقیقات انجام شده در این پایان نامه، طیف جدیدی برای ساخت طیف طرح مبنا معرفی گردیده است.