مقایسه ابعاد سازگاری و خودکارآمدی دانش آموزان در گونه های مختلف خانواده بر اساس مدل فرایند و محتوای خانواده

هدف از این مطالعه تبیین تفاوت دانش آموزان از نظر میزان سازگاری، میزان خودکارآمدی و همچنین ابعاد سازگاری (شخصی، اجتماعی، تحصیلی و خانوادگی) در گونه های مختلف خانواده بر اساس مدل فرایند و محتوای خانواده بود. روش پژوهش از نوع توصیفی پیمایشی بود که بدین منظور، تعداد 285 نفر (143دختر و 142 پسر) از دانش آموزان دبیرستانی شهر شیراز به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده و مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: مقیاس خودکارآمدی عمومی، مقیاس سازگاری و دو مقیاس خودگزارشی فرایند و محتوای خانواده بودند. از آزمون تحلیل واریانس یک متغیری و چند متغیری و همچنین آزمون تعقیبی شفه برای تجزیه و تحلیل نتایج استفاده شد. یافته های این پژوهش تفاوت معناداری بین گونه های مختلف خانواده از نظر میزان خودکارآمدی، سازگاری کلی و ابعاد آن در دانش آموزان نشان دادند. مطابق با نتایج آزمون شفه، تفاوت در خودکارآمدی، بین خانواده سالم با مشکل دار محتوایی بدست آمد. تفاوت بین سازگاری کلی و بعد اجتماعی و خانوادگی سازگاری در بین خانواده سالم با سه گونه دیگر وجود داشت و تفاوت در بعد تحصیلی سازگاری ناشی از اختلاف بین خانواده سالم با مشکل دار فرایندی بود. در مجموع نتایج این مطالعه نشان داد که خانواده سالم نسبت به سه گونه دیگر، فرزندانی را با خودکارآمدی و سازگاری بالاتر تربیت می کند.