تهیه نانوذرات اکسیدروی بهینه شده برای کاربرد در کرمهای ضدآفتاب

یکی از راه های مصون نگه داشتن پوست بدن در برابر مخاطرات پوستی ناشی از تابش بیش از حد پرتوهای فرابنفش، استفاده از ضدآفتا ب ها می باشد. ضدآفتاب ها حاوی مواد آلی فیلترکننده ی پرتوهای فرابنفش (شامل مواد شیمیایی) و مواد غیرآلی فیلترکننده ی پرتوهای فرابنفش (شامل اکسیدهای فلزی اکسیدروی و دی اکسیدتیتانیوم) می باشند. اکسیدهای فلزی در مقایسه با مواد شیمیایی حفاظت پرتوی خوبی ایجاد کرده اما بر روی پوست سفید رنگ دیده می شوند که از نظر آرایشی مطلوب نیست. با دستکاری اندازه ی ذرات اکسیدهای فلزی و تبدیل آن به نانوذرات (کوچکتراز 100 نانومتر)، به دلیل پراکندگی کمتر نور این عیب بر طرف می گردد. نانوذرات اکسیدروی در مقایسه با نانوذرات دی اکسیدتیتانیوم و مواد شیمیایی فیلترکننده ی پرتوهای فرابنفش، محدوده ی بیشتری از تابش های فرابنفش را بلوکه کرده در نتیجه کاربرد گسترده ای در ضدآفتاب ها دارند، اما باید توجه کرد که نانوذرات اکسیدروی به دلیل خاصیت کاتالیستی و فوتوکالیستی قادر به تولید رادیکال های آزاد می باشند در نتیجه احتمال آسیب رسانی به زیست مولکول ها و dna توسط رادیکال های آزاد وجود دارد. در این پژوهش پس از سنتز نانوذرات اکسیدروی با استفاده از هیدروکسیدسدیم و استات روی، سطح نانوذرات با استفاده از مولاریته های مختلفی از محلول سیترات سدیم در زمان های پراکنده شدن متفاوت دستکاری شده و فعالیت کاتالیستی و فوتوکاتالیستی آن ها مورد ارزیابی قرار گرفت. با توجه به داده های حاصل از این پژوهش؛ با دستکاری نانوذرات اکسیدروی توسط محلول سیترات سدیم 1 مولار در زمان پراکنده شدن 12 ساعت نانوذرات بهینه ای خواهیم داشت که علی رغم اندازه ذره ای کوچکتر، میزان تولید رادیکال های آزاد به واسطه ی فعالیت کاتالیستی و فوتوکاتالیستی آن ها در مقایسه با نانوذرات دستکاری نشده کمتر می باشد. همچنین مدت پراکنده سازی که موجب دستیابی به اندازه ذره ای کوچکتر می شود با افزایش غلظت محلول سیترات سدیم کاهش می یابد.