تدوین مدل ارزیابی مدیریت روابط با مشتری (مطالعه موردی: شرکت های لیزینگ در استان تهران)

گسترش بنگاه ها و پیشرفت فن آوری، موجب افزایش تعداد مشتریان و تنوع نقاط تماس آنان با بنگاه ها شده است. مدیریت این گونه تماس ها تحت عنوان «مدیریت روابط با مشتری»، علاوه بر بهبود سودآوری سازمان، می تواند موجد یک مزیت رقابتی نیز باشد. ولی، درباره مفهوم و مولفه های آن اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. لذا پژوهش حاضر ضمن مروری بر ادبیات موضوع، با استفاده از فن دلفی و تحلیل های آماری، یک مدل معتبر و پایا برای ارزیابی مدیریت روابط با مشتری تدوین و تأثیر آن را بر عملکرد بنگاه خواهد سنجید. ابعاد پیشنهادی در مدل تدوین شده عبارتند از؛ «راهبرد»، «فرهنگ»، «فرآیند» و «فن آوری». روش شناسی پژوهش، ترکیبی از نوع اکتشافی (مدل تدوین ابزار) و جامعه آماری آن، شامل مدیران و کارشناسان شرکت های واسپاری (لیزینگ) مستقر در تهران بوده که افراد نمونه با استفاده از روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب گردیده اند. داده های میدانی نیز، از طریق پرسشنامه توزیع شده در طی دو مرحله گردآوری و با استفاده از تکنیک های پیشرفته آماری، از جمله؛ تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی و مدل سازی معادلات ساختاری تجزیه وتحلیل گردیده است. یافته های پژوهش تأییدی بر روایی صوری، همگرا، واگرا و تعمیمی و پایایی (سازگاری درونی) شاخص های مربوط به هر یک از ابعاد مدل ارزیابی مدیریت روابط با مشتری می باشند. همچنین، تأثیر مدیریت روابط با مشتری بر روی عملکرد بنگاه به لحاظ تقویت برند و ارتقاء شاخص های مالی نیز، قابل ملاحظه می باشد.