بررسی آسیب هاو چالش های ارتباط صنعت و دانشگاه شهید چمران اهواز

پژوهش حاضر با هدف بررسی آسیب ها و چالش های ارتباط صنعت و دانشگاه شهید چمران اهواز صورت گرفته است. روش پژوهش، مبتنی بر نظریه داده بنیاد بوده، و در آن از کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی استفاده شد. بدین گونه که داده های حاصل شده از مصاحبه، کدگذاری و یک مقوله به عنوان محور قرار داده شده است، سپس سایر مقوله ها از درون مصاحبه ها استخراج گردیده و در نهایت الگوی پارادایمی پژوهش به دست آمده است. جمع آوری داده ها از طریق مصاحبه و اسناد و مدارک صورت گرفته شد. قلمرو تحقیق شامل دانشگاه شهید چمران اهواز، سازمان آب و برق خوزستان و شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب بود. از طریق نمونه گیری نظری با 32 نفر از اعضای هیأت علمی در دانشگاه شهید چمران اهواز که بیشترین تعداد قراردادهای پژوهشی را با سازمان ها و دستگاه های اجرایی منعقد کرده بودند، 6 نفر از صاحب نظران در سازمان آب و برق خوزستان و 34 نفر از صاحب نظران در شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب که بیشترین درگیری را در تصویب و تأیید پروژه های پژوهشی داشته اند مصاحبه صورت گرفته است. یافته های پژوهش بیانگر آن بود که وجود عواملی در دانشگاه و صنعت مانع برقراری ارتباط مطلوب میان این دو نهاد می شود، این عوامل که به طور مستقیم بر ارتباط میان آن ها تأثیر گذاشته، در 6 مقوله ی فقدان برنامه ریزی بلندمدت، عدم نوآوری در ارائه پروپوزال، نداشتن ویترین زیبا، عدم تسهیل فرآیند پژوهش، اعتقاد نداشتن به توانایی های دانشگاه و عدم رعایت اخلاق حرفه ای شناسایی و تحلیل گردیده است. در این راستا دانشگاه و صنعت راهبردهایی را به کار گرفته اند؛ این راهبردها در دو محور دانشگاه و صنعت تنظیم شده است. شرایط زمینه ای و مداخله ای که بر راهبردها اثر می گذارند شامل: ویژگی های ساختاری و منطقه ای، زمینه ی کاری مشترک و ... می باشد. در نهایت مشخص شد که راهبردهای متأثر از کمرنگ بودن ارتباط که توسط دانشگاه و صنعت به کارگرفته شده، دارای پیامدهای علمی، پیامدهای صنعتی و پیامدهای کشوری هستند.