قابلیت اعتماد بیزی در محیط فازی

در تحلیل قابلیت اعتماد کلاسیک، معمولا داده های جمع آوری شده، پارامترهای مدل، احتمال های مربوطه و ... کمیت هایی دقیق در نظر گرفته می شوند. اما، در عمل با وضعیت هایی مواجه می شویم که در آن ها به دلیل شرایط حاکم بر آزمایش مفروضات فوق برقرار نیستند. در چنین شرایطی نیازمند توسیع روش های کلاسیک در جهت صورت بندی مفاهیم دقیق هستیم. نظزیه مجموعه های فازی که در این رساله نقش مهمی را داراست، یکی از ابزارهای مناسب برای غلبه بر این مشکل می باشد. در این پایان نامه، قابلیت اعتماد بیزی سیستم ها در محیط فازی (حالتی که داده های فازی هستند و حالتی که پارامترهای توزیع پیشین فازی هستند) مورد مطالعه و بررسی قرار می گیرد. به منظور به کار گیری رهیافت بیزی، پارامترهای فازی به عنوان متغیرهای تصادفی فازی با توزیع های پیشین فازی در نظر گرفته می شوند. در این زمینه برآوردگرهای بیز فازی قابلیت اعتماد سیستم و نیز برآوردگرهای بیز فازی نرخ خرابی و mttf (میانگین مدنت زمانی لازم تا خرابی) داده های طول عمر مورد مطالعه و بررسی قرار می گیرند. همچنین، قابلیت اعتماد بیزی سیستم های در محیط های مبهم(حالتی که داده ها مبهم هستند و حالتی که پارامترهای توزیع پیشین مبهم هستند) پیشنهاد می گردد. در جهت به کارگیری رهیافت بیزی، پارامترهای مدل را متغیرهای تصادفی فاز با توزیع پیشین مبهم در نظر می گیریم. این رهیافت برای ساختن برآورد بیز مبهم قابلیت اعتماد سیستم، با معرفی و به کارگیری قضیه ای مرسوم به اتحاد تجزیه برای مجموعه های مبهم، مورد استفاده قرار می گیرد.