پیش بینی سبک تدریس بر اساس اداراک از خوش بینی علمی دبیران و دانش آموزان

هدف این پژوهش، پیش بینی سبک تدریس از طریق ادراک از خوش‏بینی علمی معلم و دانش آموز و همچنین مشخص کردن رابطه مولفه های میان این دو متغیر است. به منظور آزمودن سوالات پژوهش از بین دانش آموزان دختر پایه ی اول مقطع متوسطه شهر بیرجند در سال تحصیلی 93-92، نمونه ی با حجم 300 نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای دو مرحله ای انتخاب شد. بدین صورت که از میان 16 دبیرستانی که دارای پایه ی اول بودند، تعداد 10 مدرسه را به صورت تصادفی انتخاب کرده و در هر مدرسه به طور تصادفی یک کلاس پایه ی اول با کلیه ی دانش-آموزان آن مورد بررسی قرار گرفت و تمامی شرکت کنندگان به پرسش نامه های خوش بینی علمی معلم، دانش آموز و سبک تدریس که پژوهشگر ترجمه و اعتباریابی کرده است، پاسخ دادند. برای کنترل نوع درس، از میان دروس فقط درس زیست‏شناسی را به لحاظ تنوع در روش های تدریس انتخاب کرده و دانش آموزان پرسش نامه ها را در ارتباط با دبیر زیست شناسی خود تکمیل نمودند. داده ها به روش همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند. نتیجه پژوهش نشان داد که نمره کل خوش بینی علمی دبیران و دانش آموزان با سبک تدریس رابطه مثبت و معنی داری دارد. همچنین بین خوش بینی علمی دبیران و دانش آموزان همبستگی مثبت و معنی داری وجود دارد و مولفه های خوش-بینی علمی دبیران قابلیت تبین و پیش بینی نوع سبک تدریس را دارند. همچنین نتایج حاکی از این بود که سبک تدریس اولیه معلمان زن پایه ی اول مقطع متوسطه ی شهر بیرجند به ترتیب سبک تدریس خبره، آمرانه، تسهیل-کننده، وکالتی و مدل فردی می باشد. در مجموع، این پژوهش یافته های نظری و تجربی مهم را برای تحقیقات آینده در مورد تدریس و خوش بینی علمی ارائه کرده است. به طور خاص، خوش بینی علمی را در سطح فردی به عنوان یک سازه قابل سنجش مورد تأیید و تصحیح قرار داده است و پیش بینی می‏کند که احساس خوش‏بینی علمی معلم و دانش آموز ممکن است یک الزام برای پیشرفت تحصیلی دانش آموز باشد، اما رابطه میان آن دو به تحقیقات تجربی بیشتری احتیاج دارد.