بررسی رابطه شیوه های اعمال قدرت مربیان و تعهد ورزشی جودوکاران باشگاه های تهران

هدف تحقیق حاضر بررسی ارتباط بین شیوه های اعمال قدرت مربیان و تعهد ورزشی جودوکاران باشگاه های تهران بود. جامعه آماری پژوهش، همه جودوکاران باشگاه های تهران (547 نفر) بود که 225 نفر به صورت تصادفی برای شرکت در این پژوهش انتخاب و به پرسشنامه های قدرت مربیان ویتساید (2000) و تعهد ورزشی اسکانلان (1993) پاسخ دادند. روایی پرسشنامه ها مورد تأیید متخصصان قرار گرفته و پایایی آنها در یک مطالعه راهنما، به ترتیب 899/0= α و 840/0= α برای پرسشنامه های قدرت و تعهد ورزشی محاسبه شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی اسپیرمن، تی مستقل، تی یک نمونه ای، رتبه بندی فریدمن و رگرسیون خطی چند متغیره نشان داد که بین همه انواع قدرت مربیان و تعهد ورزشی جودوکاران رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (05/0>p). نتایج تحلیل رگرسیونی نیز نشان داد که فقط قدرت تخصص مربیان پیش بینی معنی داری برای تعهد ورزشی جودوکاران می باشد(05/0>p). بر اساس نتایج تحقیق، قدرت مبتنی بر تخصص در اولویت اول مربیان قرار دارد. قدرت های مرجعیت، قانونی، پاداش و زور نیز در اولویت های بعدی بودند(05/0>p). همچنین، اولویت- بندی ابعاد تعهد ورزشی در جودوکاران نشان داد بَعد فرصت های مشارکت در اولویت اول و ابعاد تعهد، لذت- ورزشی، سرمایه فردی، جایگزین های مشارکت و محدودیت های اجتماعی نیز در اولویت های بعدی هستند. نتایج آزمون تی یک نمونه ای نیز نشان داد سطوح تعهد ورزشی جودوکاران (51/0 ± 85/3) به طور معنی داری بیشتر از مقدار متوسط (عدد 3) است(05/0>p). بین تعهد ورزشی جودوکاران مرد و زن تفاوت معنی داری وجود نداشت. می توان گفت رفتار رهبری مربیان و از جمله شیوه های اعمال قدرت آن ها عاملی اثر گذار بر تعهد ورزشی بازیکنان است و مربیان با اعمال رفتارهای مناسب می-توانند تعهد ورزشکاران را افزایش دهند. با توجه به اینکه قدرت تخصص بیشترین و قدرت زور و اجبار کمترین همبستگی را با تعهد ورزشی جودوکاران داشت، بنابراین در تبیین تعهد جودوکاران احتمالاً قدرت تخصص بیشترین و قدرت زور کم ترین نقش را خواهند داشت.