کاربرد میراگرهای ویسکوز در ساختمان ها و بهینه یابی مکان آن در ساختمان ها

طراحی سازه های مقاوم در مقابل ارتعاشات لرزه اییکی از دغدغه های اصلی مهندسان سازه به شمار می رود. در طول سال های مختلف، تکنولوژی ساخت و طراحی سیستم های مقاوم در برابر زلزله در جهت کاهش اثرات تخریبی آن بر ساختمان ها، پل ها و سیستم های تأسیساتی، پیشرفت زیادی داشته است. کنترل سازه و استهلاک انرژی به وسیله ی المان های سازه ای جایگزین همچون میراگرها روشی برای کم کردن خطرات ناشی از زمین لرزه می باشد.سیستم های کنترل سازه ها بر حسب میزان انرژی مورد نیاز و نیز نحوه عملکرد، به چهار گروه کلی سیستم های کنترل غیر فعال، فعال، نیمه فعال و مختلط تقسیم بندی می شوند. میراگرهای ویسکوز از دسته سیستمهای کنترل غیرفعال سازه ها به حساب می آیند. در این پژوهش، تأثیر استفاده از میراگر ویسکوز و همچنین محل بهینه آن در سازه های فولادی با مهاربند قطری مورد بررسی قرار می گیرد. روش کار بدین صورت است که ابتدا 3 سازه فولادی 4 و 6 و 8 طبقه با سیستم مهاربند قطری به روش استاتیکی معادل در برابر زلزله طراحی می شوند. سپس 20 شتاب نگاشت مختلف زلزله برای ارزیابی عملکرد لرزه ای به سازه ها اعمال می شوند و میزان خسارت (در این مطالعه برش پایه، تغییر مکان نسبی و تغییر مکان بام به عنوان معیار خسارت در نظر گرفته شده است) محاسبه می شود.برای کنترل سازه، میراگر ویسکوز در طبقات قرار گرفته و میزان کارایی (کاهش خسارت سازه ای)محاسبه می شود و در نتیجه محل بهینه میراگر (طبقه ی بهینه) مشخص می شود. نتایج به دست آمده از تحلیل ها نشان می دهد در سازه 4 طبقه محل بهینه میراگر در طبقه اول می باشد. در سازه 6 طبقه وجود میراگر در طبقه اول یا دوم مناسب به نظر می رسد و در سازه 8 طبقه استفاده از میراگر در طبقات چهارم یا پنجم عملکرد بهتری دارد.