شرایط دریافت کننده بر موضوع دین و تعهد

ایفای دین، پدیده ای است که در عالم حقوق در روابط مالی اشخاص با یکدیگر، به وفور اتفاق می¬افتد. غالبا این دین از جانب شخص متعهد به متعهدله داده می¬شود. ایفاء تعهد به متعهدله ساده¬ترین راه ایفاء تعهد است؛ زیرا متعهدله صاحب تعهد است و اوست که می-تواند متعهد را به ایفای تعهد ملزم سازد. متعهد و متعهدله دو طرف یک رابطه دینی محسوب می¬شوند. به لحاظ قانونی وجود شرایطی در هر دو طرف لازم است. مواد268، 269، 270 تا 280 قانون مدنی به این بحث اختصاص یافته، بر اساس این قانون: دین باید به دائن یا وکیل یا قائم مقام قانونی وی تحویل گردد و در غیر این¬صورت تأدیه باید با اذن دائن صورت گیرد(271و272ق.م.) ونیز: اگر صاحب حق از قبول آن امتناع نماید تأدیه به حاکم یا قائم مقام وی معتبر خواهد بود(273ق.م.) همین¬طور:اگر متعهدله اهلیت قبض نداشته باشد تأدیه در وجه وی معتبر نخواهد بود(274ق.م.). با توجه به حجم اندک مواد مربوط و عدم جامعیت آن¬ها پرسش ویژه این تحقیق شرایط تأدیه شونده در ایفای دین بوده است که از جمع مواد قانونی وتحلیل¬های صورت گرفته چنین به دست می¬آید که منظور از اهلیت در این مواد، اهلیت با همان مشخصه لازم نیست بلکه تأدیه به سفیه و صغیر ممیز متعهد را برئ خواهد نمود. (کسی که قانونا حق قبض دارد) باید به گونه¬ای تعبیر نمود که دایره شمول آن افراد زیادی را در برنگیرد؛ زیرا باید در وهله اول خود متعهدله ملاک باشد. پس ماده قانونی قطعا ولی و قیم را دربرمی¬گیرد اما اشخاصی را مانند طلبکار را باید مشمول ماده 272 دانست که رضایت طلبکار در آن نیاز است.