ارزیابی شاخص های کیفیت زندگی شهری در سکونتگا ه های غیر رسمی در کلانشهر اهواز ( نمونه موردی: محله ملاشیه)

امروزه شهر و برنامه ریزی شهری بیش از هر چیزی با مباحث کیفی روبروست. شکلگیری و رشد و گسترش مفهوم کیفیت زندگی در طی نزدیک به نیم قرن اخیر، به مفهومی کلیدی و مهم در عرصه مباحث جهانی و مسایل انسانی تبدیل شده است. گسترش این مفهوم و گسترش کمی و کیفی شهرها به عنوان شکل غالب زندگی بشر، باعث رشد و توسعه مفهوم جدید و تخصصی کیفیت زندگی شهری شده است. کیفیت زندگی شهری همواره با وجود شاخصهایش مورد بررسی، پایش و اندازه گیری قرار گرفته است. شاخصهای کیفیت زندگی شهری به دو دسته شاخصهای عینی (واقعی) و شاخصهای ذهنی (روانی) تقسیم میشوند. شاخصهای عینی بر آمارهای واقعی و داده های ثانویه و شاخصهای ذهنی بر مسایل روانی و درک و تصور انسان متکی هستند.در این تحقیق با بررسی مطالعات و تجربیات جهانی در زمینه کیفیت زندگی شهری و شاخصهای آن، شاخصهای مختلف استخراج شده و با نظر تعداد محدودی از مدیران و متخصصان مدیریت شهری در اهواز این شاخصها از لحاظ اهمیت مورد بررسی قرار گرفته اند. در مرحله بعدی با حذف شاخصهای دارای اهمیت پایین مابقی شاخصها در بین نمونه مناسبی از شهروندان محله ملاشیه به عنوان یکی از محلات حاشیه نشین (سکونتگاه غیررسمی ) منطقه 6شهرداری اهواز تقسیم شد تا میزان رضایت آنان از شاخصهای کیفیت زندگی شهری و شاخص کلی کیفیت زندگی شهری مورد بررسی و اندازه گیری قرار گیرد.نتایج تحلیل داده های پرسشنامه های مذکور نشان داد که سطح رضایت از شاخص کلی کیفیت زندگی شهری و همچنین تمامی شاخصهای 14 گانه آن، حتی به متوسط نیز نرسیده و بین کم و متوسط میباشد. ضمن اینکه در بین شهروندان و بلوک های محله ملاشیه این منطقه تفاوت معنی داری در رضایت از شاخص کلی کیفیت زندگی شهری و شاخصهای 14 گانه آن وجود دارد و البته در تمام نقاط این محله نیز سطح کیفیت زندگی شهری پایینتر از متوسط بوده است.