نقش زنان روستایی در فرآیند توسعه (مورد شهرستان مشهد)

یکی از مباحث اساسی در زمینه توسعه، میزان بهره گیری درست و بهینه از تواناییها و استعدادهای نیروی انسانی هر جامع است . به عبارت دیگر میزان بهره گیری منابع انسانی از فرصتهای مناسب توسعه همواره به عنوان یکی از پارامترهای اساسی توسعه انسانی مطرح بوده و هست . فرصتهایی که می بایست زمینه مشارکت عادلانه همه اقشار جامعه را فراهم ساخته و از مزایای اجتماعی، اقتصادی آن بهره مند سازد. بر همین اساس عنایت ویژه به موقعیت زنان روستایی به عنوان نیمی از منابع انسانی جامعه روستایی از اهمیت خاصی برخوردار است . پیش فرض اصلی که وجود دارد این است که معمولا زنان روستایی علیرغم موقعیت نامناسب اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، نقش قابل توجهی در جامعه ایفا می نمایند و میزان نقش و مشارکت آنها در بسیاری از فعالیتهای اقتصادی، تولیدی و خدماتی در سطح بالایی است . آنان نقش مهمی در تولید محصولات گوناگون زراعی، باغی، دامی، صنایع دستی و تبدیلی ایفا می کنند. ولی میزان حضور آنها در سایر فعالیتها چون تصمیم گیری، مدیریت ، حق مالکیت ، اشتغال و درآمد با تنگناهایی همراه هست و متاسفانه به دلایل گوناگون کمتر مورد توجه دست اندرکاران و برنامه ریزان مسائل توسعه روستایی واقع شده اند. یکی از دلایل مهم این امر، عدم آگاهی برنامه ریزان از توانمندی این گروه و نقش موثر آنان در تامین بخشی از درآمد خانوار است . در این تحقیق سعی شده است د ابتدا وضعیت زنان روستایی شهرستان مشهد از نظر اجتماعی، اقتصادی فرهنگی برحسب شرایط مختلف طبیعی روستاها (کوهستانی و جلگه ای) مورد بررسی قرار گرفته و سپس به شناخت سهم و مشارکت آنان در تولید محصولات مختلف پرداخته شده است و ضمنا استعدادهای بالقوه اقتصادی آنان و مشکلات و عوامل بازدارنده در راه فعالیتها و مشارکت آنان در جهت برنامه ریزیهای توسعه روستایی مطرح گردیده و راهبردهایی به منظور مقابله با این تنگناها و موانع ارائه شده است تا محق بودن آنها جهت بهره مندی از مواهب گوناگون توسعه در جوامع روستایی برای برنامه ریزان روشن گردد و به گونه ای که این گروه نیز به نسبت ارزش و بازده کار خویش ، قادر باشند به کمک یک نظام جامع اقتصادی و اجتماعی نیازهای فردی و اجتماعی خود را برآورده سازند.