تاثیر پروبیوتیک ها بر روی رشد و فراسنجه های خونی و برخی فاکتورهای بیوشیمیایی خون در بزغاله

به منظور بررسی اثر پروبیوتیک¬ بر رشد، تابلوی خونی و برخی از فاکتورهای بیوشیمیایی سرم بزغاله های در حال رشد، 24 راس بزغاله¬ی بومی با میانگین وزن 7/0±2/19 کیلوگرم و سن 10±120 روز به¬طور تصادفی به 4 جیره آزمایشی اختصاص داده شدند. 1- گروه شاهد که جیره پایه بدون ماده افزودنی (پروبیوتیک) را دریافت نمود، 2- گروهی که جیره حاوی پروتکسین را به میزان 1 گرم در روز به ازای هر بزغاله دریافت نمود، 3- گروهی که جیره حاوی مخمر لووسل اس- سی2 را به میزان 2 گرم در روز به ازای هر بزغاله دریافت نمود و 4- گروهی که جیره حاوی ترکیب 1 گرم مخمر لووسل اس- سی2 و 5/0 گرم پروتکسین را در روز به ازای هر بزغاله به همراه جیره¬ی شاهد دریافت نمود. پس از 14 روز دوره عادت پذیری بزغاله¬ها به جایگاه انفرادی، به¬مدت 74 روز در حد مصرف اختیاری با جیره¬های آزمایشی تغذیه شدند. مقادیر خوراک مصرفی روزانه، تغییرات وزن و نمونه¬-گیری از خوراک، خون و مدفوع بزغاله¬ها انجام پذیرفت. داده¬ها در قالب طرح کاملا تصادفی تجزیه آماری شدند. بر اساس نتایج حاصل در رابطه با خصوصیات عملکرد رشد، و خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی هیچ¬گونه تفاوت معنی¬داری مشاهده نشد (05/0p). فعالیت آنزیم¬های کبدی gpt و got در بین تیمارها دارای تفاوت معنی¬داری بود و بالاترین سطح آن در تیمار دریافت کننده جیره حاوی پروتکسین بود (05/0>p). بیشترین غلظت هماتوکریت در تیمار حاوی پروتکسین بود که از نظر آماری دارای تفاوت معنی¬داری بود (05/0>p). همچنین غلظت هموگلوبین و گلبول¬های سفید در مقایسه بین تیمارهای 2 و 4 نسبت به گروه شاهد دارای تفاوت معنی¬داری بود (05/0>p). میانگین درصد منوسیت¬ها و ائوزینوفیل¬ها در بین تیمارها تفاوت معنی¬داری نداشتند (05/0p)، به¬طوریکه درصد نوتروفیل در تیمار شاهد در بالاترین سطح و در تیمار دریافت کننده پروتکسین در پایین¬ترین سطح بود. همچنین درصد لنفوسیت در تیمار 2 در بالاترین سطح و در تیمار شاهد در پایین¬تر سطح بود. با توجه به مجموع نتایج حاصل از این پژوهش می¬توان نتیجه گرفت که از پروتکسین در جیره بزغاله¬ها با تأثیر مثبت بر فاکتورهای خونی و سیستم ایمنی به¬عنوان یک افزودنی میکروبی مناسب در جیره بزغاله¬های در حال رشد استفاده کرد.