مطالعه تطبیقی ضمانت اجرای حقوقی همسرآزاری در قانون ایران با سایر نظام های حقوقی

همسر آزاری و خشونت علیه زنان، یک ناهنجاری اخلاقی است که در رفتار مردان خودمحور، هوسران و زیاده خواه مشـاهده می شود. ریشه این ناهنجاری را که از دیرباز تاکنون در جوامع گوناگون وجود داشته، باید در باورهای نادرست و رویکرد فرهنگی اقوام و ملل و نارسایی قوانین مدون و کاستی نظام های حقوقی جستجو نمود. مقابله با این پدیده مستلزم اصلاحات فرهنگی و وضع قوانین جامع و عدالت محوری است که در پرتو آن، کلیه اشکال تبعیض، از جمله تبعیض های جنسیتی از روابط خانوادگی و اجتماعی زدوده شود؛ اما وضع این قوانین بدون تأمین ضمانت های اجرائی، کارآمد نخواهد بود. بخشی از ضمانت های اجرا درگرو سازوکارهای سیاسی و داشتن نظام منسجم و نیرومند اجرائی و قضائی است و بخش دیگر مرهون ضمانت های حقوقی است که در متن قوانین مدون به صورت ایجاد تعهدات مدنی یا فسخ و بطلان وعدم نفوذ قراردادها و عقود و ایقاعات تحقق می یابد. این پژوهش پس از تبیین موضوع همسر آزاری و شناسایی اشکال خشونت علیه زنان، وبیان رویکردهای گوناگون، نسبت به منزلت و حقوق زن، به توضیح حقوق و تکالیف زوجین و ضمانت اجرای آن ها از منظر اسلام پرداخته و راه های مقابله با خشونت علیه زنان در اسناد و کنوانسیون های بین المللی و در نظام های حقوقی برخی کشورها و ضمانت اجراهای آن ها موردبررسی قرارگرفته و به پاره ای از نقاط قوت و ضعف آن ها اشاره شده است.