تعیین میزان فراوانی هپاتیت c در بیماران مبتلا به بتا تالاسمی ماژور و ارتباط هپاتیت c فعال با سطح فریتین سرم در بیماران مرکز پزشکی خاص تهران طی سال های 89 و 90

مقدمه و هدف : بتا تالاسمی ماژور از جمله انواع شایع هموگلوبینوپاتی هاست، که در ایران نیز از شیوع نسبتا بالایی برخوردار است. اگرچه اطلاع رسانی عمومی سبب کاهش 51 درصدی موالید مبتلا به بتا تالاسمی ماژور گردیده است، اما باز هم شیوع این بیماری در کشور بالاست. مبتلایان به بتا تالاسمی ماژور دچار عفونت هایی مانند عفونت هپاتیت c می شوند. علیرغم غربالگری دهندگان خون و کاهش چشمگیر شیوع هپاتیت c از طریق ترانسفیوژن، ولی همچنان عفونت hcv بین 30 تا 60 درصد تخمین زده می شود. لذا در این مطالعه به بررسی میزان فراوانی هپاتیت c در بیماران مبتلا به بتاتالاسمی ماژور و ارتباط هپاتیتc فعال با سطح فریتین سرم در بیماران مرکز پزشکی خاص تهران طی سال های 89 و 90 پرداختیم. روش مطالعه : 65 بیمار مبتلا به بتاتالاسمی ماژور در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. در مرحله بعدی از کلیه افراد آزمایش سرمی hcvab جهت بررسی از نظر ابتلا به عفونت هپاتیت c به عمل آمد، تا میزان فراوانی آن در این بیماران مشخص شود. از طرف دیگر با آزمایش pcr، فعال بودن هپاتیت c در بیماران بررسی شد. بعلاوه سطح فریتین سرم کلیه افراد تعیین گردید و سطح فریتین سرم با میزان هپاتیت c فعال مقایسه شد. در نهایت آنالیز آماری داده ها با استفاده از نرم افزارآماری 19spss انجام گردید. یافته ها و نتیجه گیری : طبق آزمون کااسکوئر رابطه معنی داری بین متوسط تزریق خون سالانه و ابتلا به هپاتیت c (با روش تشخیصی riba و pcr) وجود نداشت (05/0 < p). همچنین طبق آزمون کااسکوئر رابطه معنی داری بین سطح سرمی فریتین و ابتلا به هپاتیت c (با روش تشخیصی riba)وجودداشت(05/0>p)ولی(باروش تشخیصی pcr) وجود نداشت (05/0 < p).