بررسی اثر میدان مغناطیسی بر انتقال حرارت نانوسیال مغناطیسی در کانال لوله ای با شار حرارتی ثابت دیواره

خواص حرارتی ضعیف سیالات مرسوم انتقال حرارت منجر به بررسی افزودن ذرات با اندازه کوچک (ذرات جامد با قطر کمتر از 100 نانومتر) به منظور بهبود عملکرد حرارتی این سیالات شده است. در این پژوهش، رفتار انتقال حرارت جابه جایی اجباری و ضریب اصطکاک نانوسیال نانوذرات مغناطیسی fe3o4 بر پایه آب دیونیزه در حال جریان از داخل لوله مدور افقی به صورت تجربی مورد ارزیابی قرار گرفته است. از آنجا که یکی از مشکلات اساسی پراکنده کردن نانوذرات مغناطیسی در حلال های قطبی مثل آب پایداری آن ها می باشد، از دو روش مکانیکی و شیمیایی برای حل این مشکل استفاده شده است. در روش مکانیکی از لرزاننده مافوق صوت و همزن مکانیکی و در روش شیمیایی از فعال کننده سطحی تترا متیل آمونیوم هیدروکسید (tmah) بهره گرفته شده است. نانوسیال های آب/ نانوذرات مغناطیسی fe3o4 در غلظت های وزنی 1/0، 2/0 و 4/0 درصد تهیه شده و در رژیم جریان آرام (گستره اعداد رینولدز 800 تا 2000) و تحت شرایط شار حرارتی ثابت دیواره و در حضور میدان های مغناطیسی 200 و 400 گاوس و عدم حضور آن درون سیستم آزمایشگاهی طراحی شده مورد آزمایش قرار گرفته است.