بررسی انتقادی کاربرد منطق فازی در تحقیقات اجتماعی-با تمرکز بر کاربرد و دستاوردهای روش شناختی آن

منطق علوم اجتماعی از بدو پیدایش قطعی و کلاسیک بوده است. با ظهور منطق فازی به تدریج استفاده از این منطق در علوم اجتماعی به دلیل توانایی های زیادی که به آن نسبت داده می شد و کاربرد فراوان آن توانایی ها -در صورت وجود- در حل مسائل مربوط به این علم، رواج یافت. تغییر منطق در یک علم یا دستگاه معرفتی پیامدهای فراوانی دارد که بر سایر اجزا اثر می گذارد. بدیهی است که بدون شناخت دقیق این پیامدها نمی توان دست به تغییر منطق زد. پژوهش حاضر سعی دارد این پیامدها را شناسایی و هزینه-فایده ی آن ها را برآورد کند و در ادامه با مقایسه قابلیت ها و ظرفیت های منطق فازی با منطق کلاسیک به این سوال اساسی پاسخ دهد که «آیا تغییر منطق علوم اجتماعی از کلاسیک به فازی به سود این علوم هست یا خیر؟» یافته های این پژوهش نشان می دهد منطق فازی ویژگی های اولیه و ضروری یک روش علمی را دارا نیست و به عبارت دیگر نمی توان آن را منطقی هم پای سایر منطق ها قلمداد کرد. همچنین با فرض دارا بودن این ویژگی ها و رفع معایب، منطق فازی در مقایسه با منطق کلاسیک مزیتی ندارد.