نقش واسطه ای امیدواری در رابطه ی بین چشم انداز زمان و آشفتگی روان شناختی
چکیده
در حوزه ی مطالعه ی آشفتگی روانشناختی افراد، در مواجه با موقعیتهای نامطلوب، توجه به چشم انداز زمان حایز اهمیت است. چشم انداز زمان پنج بعد گذشته ی مثبت، گذشته ی منفی، حال لذتگرایانه، حال قضا و قدری و آینده را دربرمیگیرد. هدف پژوهش حاضر، تعیین نقش واسطه ای امیدواری در رابطه ی بین چشم انداز زمان و آشفتگی روانشناختی بود. بدین منظور، طی یک پژوهش توصیفی، 296 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج به روش نمونه گیری چندمرحلهای تصادفی انتخاب و از نظر چشم انداز زمان، نشانگان مشکلات روانی و امیدواری مورد آزمون قرار گرفتند. تحلیل و مدلیابی معادلههای ساختاری نشان داد که امیدواری، رابطه ی بین حال قضا و قدری و آشفتگی روانشناختی و رابطه ی بین آینده و آشفتگی روانشناختی را میانجیگری میکند. چشم انداز زمان قضا و قدری، دیدگاهی مملو از حس شکست و درماندگی و ناامیدی نسبت به زمان حال است. افراد با چشم انداز زمان آینده گرایش به اهداف بلند مدت دارند. برخوردار بودن از یک تفکر امیدوارانه و داشتن منابع کافی برای تفکر هدفمدار و آشنایی با مسیرهای لازم برای رسیدن به اهداف سبب بهزیستی در افراد میشود