بررسی میزان فراوانی دلیریوم در بیماران بالای ۱۸ سال بستری در بخش های داخلی و جراحی بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد
چکیده
مقدمه : دلیریوم در افراد مسن و بیماران بستری خصوصاً پس از اعمال جراحی به وفور دیده می شود، لیکن درصد بالایی از موارد بدون تشخیص و درمان مانده و بیماران دچار پیامدهایی نظیر افزایش مرگ و میر، عوارض، کاهش بقاء، افزایش مدت بستری در بیمارستان و عوارض ناتوان کننده ی ذهنی بعدی می گردند. متاسفانه علیرغم اهمیت این سندرم، پزشکان و پرسنل تنها قادر به تشخیص کمتر از یک سوم بیماران می باشند. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی تعداد 240 نفر بیمار بستری به صورت تصادفی از بخش های داخلی و جراحی (هر یک 120 بیمار) بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد انتخاب شده بود. ملاک تشخیصی دلیریوم آزمون بررسی کننده ی وضعیت شناختی فرد یا mmse بود وهر بیمار چهار روز متوالی مورد بررسی قرارگرفت. یافته ها: در بخش داخلی از 120 بیمار، 37 مورد (8/30%) و در بخش جراحی نیز از 120 بیمار، 25 مورد(8/20%) ابتلا به دلیریوم وجود داشت. در بخش داخلی 27 مورد (5/22%)و در بخش جراحی نیز 27 مورد (5/22%) مشکوک به دلیریوم وجود داشت. در بخش جراحی بیشترین فراوانی دایریوم در گروه های سنی 77-58 سال و بالای 77 سال و در بخش داخلی بیشترین فراوانی دلیریوم در گروه های سنی بالای 77 سال بود. در بخش جراحی از نظر ابتلا به دیلیریوم بین دو جنس ارتباط معنی داری وجود داشت(1 0/0 p= ). ولی در بخش داخلی از نظر ابتلا به دلیریوم بین دو جنس تفاوت معنی داری جود نداشت( 92 /0 p= ). بحث و نتیجه گیری: با توجه به فراوانی سندرم دلیریوم در بخشهای مختلف داخلی و جراحی جامعه ما، وجود روان پزشک مشاورـ در جهت تشخیص زود رس و کنترل دلیریوم در بیمارستان های داخلی و جراحی ضروری به نظر می رسد .