ویراساینس.
مقاله

عوارض گوارشی داروی دفریپرون با پوشش روده ای(انتریک کوتد) در بیماران تالاسمی ماژور

آزیتا آذرکیوان، a. azarkeivan دانشیار مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمی مژگان شایگان، m. shaeigan دانشیار مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خونسازمان اصلی تایید شده: سازمان انتقال خون ایران (blood transfusion research center) معصومه السادات اسلامی، m.s. eslami مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمیسازمان اصلی تایید شده: سازمان انتقال خون ایران (blood transfusion research center) شراره قاضی زاده، sh ghazizadeh مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمیسازمان اصلی تایید شده: سازمان انتقال خون ایران (blood transfusion research center) آوا اشیدری، a oshidari مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمیسازمان اصلی تایید شده: سازمان انتقال خون ایران (blood transfusion research center) علیرضا نارنجیان، ar narenjian مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمیسازمان اصلی تایید شده: سازمان انتقال خون ایران (blood transfusion research center)

چکیده

چکیده سابقه و هدف افزایش بار آهن، عارضه مهم تزریق خون مزمن است که نیاز به درمان آهن زدایی دارد. یکی از این درمان ها دفریپرون (l1) است که اغلب به صورت درمان ترکیبی با دسفروکسامین استفاده می شود. اما مهم ترین عارضه این دارو، مشکلات گوارشی است و گاهی به قدری شدید است که بیمار قادر به تحمل دارو نمی باشد. در این تحقیق، عوارض گوارشی فرم روکش دار دارو بررسی شد. مواد و روش ها در یک مطالعه آینده نگر، داروی روکش دار برای 100 بیمار تالاسمی شروع و عوارض گوارشی آن ها برای 6 ماه بررسی شد. همگی بیماران به علت بار آهن بالا، اندیکاسیون مصرف درمان ترکیبی l1 با دسفروکسامین را داشتند و همگی با فرم قبلی داروی l1 ، عوارض گوارشی شدید نشان دادند. یافته ها توسط آزمون های t ، کای دو و نرم افزار 16 spss تحلیل شدند. یافته ها دو بیمار به علت تغییر مکان از مطالعه حذف شدند. از 98 بیمار؛ 91 ماژور و 7 اینترمدیا، 39 مرد و 59 زن با میانگین سنی 03/6 ± 16/25 سال بودند. 4/68% به علت فریتین بالا و 6/31% به علت مشکلات قلبی اندیکاسیون مصرف دارو داشتند. از 98 بیمار، 3 نفر(1/3 %) به دلیل بروز مجدد حالت تهوع و استفراغ و 1 نفر به دلیل بروز علایم آرترالژی(1%) درمان را ادامه ندادند. 94 بیمار(96%) توانستند بدون عارضه گوارشی و با موفقیت درمان را ادامه دادند. نتیجه گیری فرم روکش دار داروی l1 نتایج بسیار خوبی درکاهش عوارض گوارشی داشت وباعث شد که96% بیمارانی که با فرم معمولی این دارو عوارض شدید گوارشی داشتند، با فرم روکش دار، توانستند درمان را با موفقیت ادامه دهند.

اسناد مشابه

  • عوارض گوارشی داروی دفریپرون با پوشش روده‌ای(انتریک کوتد) در بیماران تالاسمی ماژور

    مقاله۲۰۱۶فصلنامه پژوهشی خونآزیتا آذرکیوان، مژگان شایگان، معصومه السادات اسلامی، شراره قاضی زاده

    چکیده سابقه و هدف افزایش بار آهن، عارضه مهم تزریق خون مزمن است که نیاز به درمان آهن‌زدایی دارد. یکی از این درمان‌ها دفریپرون (L1) است که اغلب به صورت درمان ترکیبی با دسفروکسامین استفاده می‌شود. اما مهم‌ترین عارضه این دارو، مشکلات گوارشی است و گاهی به قدری شدید است که بیمار قادر ب

  • نتایج درمانی هپاتیت C با داروی اینترفرون به همراه آمانتادین در بیماران تالاسمی ماژور، بیمارستان مرکز طبی کودکان، سالهای 80 و 81

    مقاله۲۰۰۶مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهرانافشین فتحی,، غلامحسین فلاحی,، مینا ایزدیار,

    Background: Major thalassemia is relatively common in Iran and in looking of their need to recurrent transfusion their high risk for acquisition of HCV is revealed. These patients also suffer form liver hemosiderosis that accelerate disease excursion to cirrhosis and hepatocellul

  • مقایسه اثر درمان ترکیبی دفروکسامین و دفریپرون با دفروکسامین به تنهایی در بیماران تالاسمی ماژور

    مقاله۲۰۱۱فصلنامه پژوهشی خونحسین کرمی، مهرنوش کوثریان، حسن ابوالقاسمی، فریبا رشیدی قادر

    چکید ه سابقه و هدف اضافه بار آهن به ویژه در قلب، مهم‌ترین علت مرگ و میر بیماران تالاسمی ماژور می‌باشد. شلاتورتراپی یکی از روش‌های درمانی مهم این بیماران است. این مطالعه به منظور مقایسه اثرات درمان ترکیب ی دفروکسامین با دف ریپرون و دفروکسامین به تنهایی در بیماران تالاسمی ماژور است

  • مقایسه اثر درمان ترکیبی دفروکسامین و دفریپرون با دفروکسامین به تنهایی در بیماران تالاسمی ماژور

    مقالهفصلنامه پژوهشی خونحسین کرمی، h. karami استادیار دانشگاه علوم پزشکی مازندران مهرنوش کوثریان، m. kosaryan استاد دانشگاه علوم پزشکی مازندرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مازندران (mazandaran university of medical sciences) حسن ابوالقاسمی، h. abolghasemi مرکز تحقیقات سازمان انتقال خون ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مازندران (mazandaran university of medical sciences)سازمان های دیگر: دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا... فریبا رشیدی قادر

    چکید ه سابقه و هدف اضافه بار آهن به ویژه در قلب، مهم ترین علت مرگ و میر بیماران تالاسمی ماژور می باشد. شلاتورتراپی یکی از روش های درمانی مهم این بیماران است. این مطالعه به منظور مقایسه اثرات درمان ترکیب ی دفروکسامین با دف ریپرون و دفروکسامین به تنهایی در بیماران تالاسمی ماژور است

  • تعیین اثر بخشی قرص دفریپرون در کاهش سطح سرمی فریتین در بیماران تالاسمی ماژور شهر اراک

    مقالهمجله دانشگاه علوم پزشکی اراکمژگان هاشمیه، mozhgan hashemi شراره خسروی، sharare khosravi

    مقدمه: حیات بیماران مبتلا به تالاسمی وابسته به ترانسفوزیون است. این بیماران متعاقب ترانسفوزیون های مکرر دچار هموسیدروز در ارگان های مختلف می شوند و به استفاده از داروی چلاتور آهن نیاز دارند که بتواند سبب دفع آهن اضافی از بدن گردد. تنها داروی رایج و در دسترس دفروکسامین می باشد که

  • اثر دفریپرون - دفروکسامین بر عملکرد قلب بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور

    مقالهمجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگاننرگس بیگم میربهبهانی، mirbehbahani nb باقر نیک یار، nikyar b ناصر بهنام پور، behnampour n اعظم رشیدباغان

    زمینه و هدف : دفروکسامین یک شلاتور استاندارد طلایی در مقایسه با شلاتورهای جدیدتر است. درمان ترکیبی دفریپرون و دفروکسامین بار آهن قلبی را در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور کاهش می دهد. این مطالعه به منظور تعیین اثر دفریپرون - دفروکسامین بر عملکرد قلب بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور