اثر رقابت ورزشی بر میزان ایمونوگلوبولین a و کورتیزول بزاقی در کاراته کاران نوجوان
چکیده
مقدمه: فعالیت شدید ورزشی موجب اختلال موقت عملکرد ایمنی می شود. با این حال، مطالعات اندکی اثر ورزش های رقابتی شدید را بر متغیرهای ایمنی-غددی بررسی کرده اند. بنا بر این، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر رقابت ورزشی بر میزان ایمونوگلوبولین a (siga)، کورتیزول بزاقی و رابطه تغییرات بین آن ها در کاراته کاران نوجوان اجرا شد. مواد و روش ها: 10 پسر کاراتهکار با میانگین سن 9/0±1/13 سال، وزن 7/9 ± 58، کیلوگرم و نمایه توده بدن 4/2±3/20 کیلوگرم بر متر مربع که به مسابقه پایانی قهرمانی استان ایلام راه یافته بودند، به عنوان آزمودنی های این پژوهش انتخاب شدند. نمونه های بزاقی تحریک نشده جهت اندازه گیری میزان siga و کورتیزول به روش الایزا پیش، بلافاصله و دو ساعت پس از رقابت جمع آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک، تحلیل واریانس(anova) با اندازه گیری مکرر، آزمون تعقیبی بن فرونی و ضریب همبستگی پیرسون با سطح معنی داریp<0.05 استفاده شد. یافته های پژوهش: میزان iga بزاقی کاراته کاران نوجوان بلافاصله پس از رقابت نسبت به پیش از آن کاهش معنی دار(p=0.002) و دو ساعت پس از رقابت نسبت به بلافاصله پس از رقابت به طور معنی داری افزایش(p=0.04) یافت. هم چنین، غلظت کورتیزول بزاقی کاراته کاران نوجوان بلافاصله(p=0.004) و دو ساعت(p=0.038) پس از رقابت نسبت به پیش از رقابت افزایش معنی داری داشت. هم چنین، بین تغییرات غلظت siga و کورتیزول بلافاصله(p=0.16, r=-0.47) و دو ساعت(p=0.22, r=-0.36) پس از رقابت رابطه معنی داری وجود نداشت. بحث و نتیجه گیری: این نتایج نشان داد، رقابت رسمی کاراته با تحریک محور هیپوتالاموسی هیپوفیزی کلیوی سبب افزایش مقادیر کورتیزول و کاهش غلظت iga بزاقی کاراتهکاران نوجوان شد. می توان گفت، شرکت در رقابت کاراته با تضعیف سیسیتم ایمنی مخاطی احتمال بروز ابتلاء به عفونت مجاری تنفسی فوقانی را افزایش می دهد. بنا بر این، استفاده از روش های مراقبتی جهت به حداقل رساندن تماس با عوامل بیماری زا یا کاهش بار تمرینی ورزشکاران ضروری به نظر می رسد.