نگاهی تازه به فن سخنوری حضرت علی (ع) در نهج البلاغه
چکیده
فن بیان و ارتباط برقرار کردن با مخاطب و ارائة مطالب به گونه ای که تأثیرگذار و قابل لمس باشد، هنری است که ویژگی خاصی به کلام گوینده میدهد. حضرت علی (ع) در پرتو این هنر، شکل خاصی از حرکت و حیات آفرینی به کلام خود بخشیده است. راز این تأثیرگذاری به مسائل مختلفی مربوط میشود که در این مقاله، با بررسی فن سخنوری آن حضرت، به بررسی آن پرداخته میشود. رعایت اصل اقناع، استفاده از روش تصویرگری، حس انگیزی، همراهی صور خیال ادبی با حرکت و حیات و حرکت منظم حس و عاطفه در بطن کلام از عوامل تأثیرگذاری کلام آن حضرت هستند. بررسی این امور علاوه بر نشان دادن گوشههایی از عظمت کلام حضرت در ارتباط برقرار کردن با مخاطب، بخوبی، نشان می دهد که روح حاکم بر نهج البلاغه دقیقاً، مطابق با شخصیّت و محیط زندگی حضرت علی (ع) بوده و بخشی از آن، میتواند پاسخی باشد به ابن خلّکان و پیروان او که در صحّت انتساب نهج البلاغه به حضرت علی (ع) تردید کردهاند.