مقایسه اثرات مرکزی مشتقات دی هیدروپیریدینی سنتز شده و نیفدیپین بر فشارخون و ضربان قلب موش صحرایی

اعظم بختیاریان، azam bakhtiarian department of pharmacology, school of medicine, tehran uni-versity of medical sciences, tehran, iran.گروه فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران. ستار استادهادی، sattar ostadhadi department of pharmacology, school of medicine, tehran uni-versity of medical sciences, tehran, iran.گروه فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران. معصومه جرجانی، masoumeh jorjani department of pharmacology, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran.گروه فارماکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. سپیده هاشم پور، sepideh hashempour islamic azad university, north tehran branch, tehran, iran.دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران. شهربانو عریان، shahrbanoo oryan department of biology, science faculty, tarbiat moallem university, karaj, iran.گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تربیت معلم، کرج، ایران. وحید نیکویی، vahid nikoui department of pharmacology, school of medicine, tel: +98- 21- 64053215تهران، بلوار کشاورز، خیابان قدس، خیابان پورسینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده پزشکی، گروه فارماکولوژی، تلفن: 64053215-021

چکیده

زمینه و هدف: داروهای مسدودکننده کانال کلسیم به وفور برای درمان بیماری های مختلف قلبی- عروقی از جمله افزایش فشارخون، آنژین و آریتمی مورد مصرف قرار می گیرند، بنابراین بررسی اثرات قلبی- عروقی مشتقات این داروها دارای اهمیت است. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی اثرات مرکزی مشتقات دی هیدروپیریدینی سنتز شده بر فشارخون و ضربان قلب موش صحرایی و مقایسه این اثرات با داروی نیفدیپین بود. روش بررسی: 64 عدد موش صحرایی نر پس از بیهوش کردن و کانول گذاری داخل بطنی با استفاده از روش استریوتاکسی، به هشت گروه تقسیم شدند. گروه اول حلال dmso (دی متیل سولفوکساید) به عنوان کنترل و گروه های دوم تا پنجم داروی نیفدیپین به ترتیب با دوزهای 80، 160، 240 و µg 300 به ازای هر موش صحرایی دریافت کردند. سه گروه دیگر مشتقات a، bو c را با دوز µg 240 به ازای هر موش صحرایی دریافت نمودند. در زمان های 15 تا 60 دقیقه پس از تزریق داخل بطنی، فشارخون سیستولیک و ضربان قلب اندازه گیری شد. یافته ها: اثر مهاری مشتق b بر روی فشارخون سیستولیک در زمان های 15 و 30 دقیقه پس از تزریق در دوز 240 میکروگرم/ رت قوی تر از نیفدیپین بود (001/0>p)، در حالی که مشتقات a و c اثر کم تری نسبت به نیفدیپین نشان دادند. هم چنین اثر مهاری مشتق b بر ضربان قلب در زمان های 15 تا 60 دقیقه پس از تزریق در دوز فوق، نسبت به نیفدیپین بیش تر بود (05/0>p). نتیجه گیری: مشتقات جدید دی هیدروپیریدینی می توانند اثر مهاری قوی تر و پایدارتری بر فشارخون و ضربان قلب داشته باشند که بخشی از اثرات آن ها احتمالا به دلیل اثر مستقیم مهاری بر نورون های مغزی می باشد.