تاثیر فعالیتهای کلاسی حل مسئله روی تمایل به ارتباط، توانش ارتباطی خود ادراکی، و اضطراب ارتباط در زبان آموزان ایرانی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی
چکیده
تمایل به بر قراری ارتباط که به عنوان اراده فرد در برقراری ارتباط در هنگامی که فرصت آن بروز پیدا می کند تعریف می شود(مک اینتایر و همکاران،1998)نقش مهمی در یادگیری زبان دوم / خارجی ایفامی نماید. تحقیق حاضر درصدد آن است که تاثیر اجرای فعالیتهای کلاسی مبتنی بر حل مسئله را روی تمایل زبان آموزان به برقراری ارتباط مورد بررسی قراردهد. جهت رسیدن به این هدف 61 زبان آموز سطح پیش متوسطه از طریق یک امتحان تعیین سطح انتخاب شدند. زبان آموزان از لحاظ سه مقیاس تمایل به برقراری ارتباط و نیز دو مقیاس پیشینی یعنی توانش ارتباطی خود ادراکی و اضطراب ارتباط تحت پیش آزمون قرار گرفتند. البته گروه ازمایشی در طول دوره آموزشی فعالیتها کلاسی حل مسئله دریافت نمود درحالی که گروه کنترل از آن محروم شد.پس از 15 جلسه آموزش دو گروه از طریق سه مقیاس اشاره شده تحت پس آزمون قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن بود که گروه آزمایشی از لحاظ سطح تمایل به برقراری ارتباط عملکرد بهتری داشت. به علاوه مشخص شد که تمایل به برقراری ارتباط به طور مستقیم با توانش ارتباطی خودادراکی و به طور غیر مستقیم با اضطراب ارتباط رابطه دارد. بنابراین براساس مدل راه مک اینتایر (1994) هر دو مقیاس می توانند پیش بینی کننده تمایل بهارتباط باشند. تحلیل آماری داده ها از طریق تحلیل واریانس چند متغیری(manova) انجام شد.