بررسی خودکارآمدی و خوش بینی در دانش آموزان دختر دبیرستانی و ارتباط آن با سبک فرزند پروری مادران
چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی میزان خود کارآمدی و خوش بینی در دانشآموزان دختر دبیرستانی و ارتباط آن با سبک فرزند پروری مادران آن ها بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری دادهها توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری موردمطالعه شامل کلیه دانشآموزان دختر دبیرستانی (15-16 ساله) شهر تهران و مادران آن ها بود و نمونۀ موردنظر شامل 107 مادر و 107 فرزند بود که به روش تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش عبارت اند از: پرسش نامۀ سبکهای فرزند پروری بامریند، پرسش نامۀ جهتگیری زندگی (lot-r) و پرسش نامۀ خود کارآمدی شرر و همکاران (1982). دادههای این پژوهش با استفاده از نرمافزار spss، روش همبستگی و رگرسیون چند متغیری تحلیل شد. یافتههای حاصل از این پژوهش نشان می دهد که رابطه بین سبک فرزندپروری مقتدرانه مادران با خود کارآمدی فرزندان معنادار است. همچنین بین سبک فرزندپروری مستبدانه و خوش بینی فرزندان به طور معناداری رابطه منفی وجود دارد. همچنین نتایج آزمون رگرسیون نشان داد خود کارآمدی و خوش بینی فرزندان از طریق سبک های فرزندپروری فابل پیش بینی است. با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت که آموزش سبک فرزندپروری مقتدرانه به والدین میتواند موجب ایجاد خود کارآمدی در فرزندان شود.