اثربخشی امید درمانی گروهی بر کیفیت زندگی و رابطه ولی – فرزندی در مادران با کودک اوتیسم
چکیده
زمینه و هدف: کیفیت زندگی یکی از مهمترین نشانههای سلامتی است که در مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم به طور معناداری کاهش پیدا میکند. از سوی دیگر، یکی از عمدهترین مشکلات در این خانوادهها، مشکلات مرتبط باکیفیت رابطه والد- فرزندی میباشد. ازاین رو، هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی امید درمانی گروهی بر کیفیت زندگی و رابطه ولی – فرزندی در مادران با کودک اوتیسم بود. روش بررسی: پژوهش حاضر، از نوع تحقیق نیمه آزمایشی با پیش و پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم شهر تهران در سال 1394 بود. 30 مادر بر اساس ملاکهای ورود انتخاب شدند. آن ها در دو گروه مداخله (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تخصیص تصادفی شدند. گروه مداخله امید درمانی را در طول هشت جلسه (هفته ای یک جلسه، هر جلسه به طور متوسط 90 دقیقه) دریافت کردند. در این تحقیق از پرسشنامه فرم کوتاه کیفیت زندگی و مقیاس رابطه والد و کودک fine و همکاران استفاده شد. تحلیل آماری با استفاده از تحلیل کوواریانس انجام شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین کیفیت زندگی در مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم (002/0= p، 189/11=f)، قبل و بعد از امید درمانی گروهی وجود داشت (05/0>p). همچنین، تفاوت معناداری بین کیفیت رابطه والد-کودک (030/0= p، 014/4=f)، قبل و بعد از امید درمانی گروهی (05/0>p) مشاهده شد. نتیجه گیری: امید درمانی گروهی تأثیر مثبت معناداری در کیفیت رابطه والد-کودک و کیفیت زندگی مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم دارد. لذا، امید درمانی گروهی میتواند توسط روانشناسان به عنوان رویکرد درمانی برای کاهش مشکلات رابطه والد- کودک و کیفیت زندگی در میان مادران دارای کودک مبتلابه اوتیسم موردتوجه قرار بگیرد.