اثربخشی خاطره پردازی ساختارمند گروهی بر ارتقای خودپنداره مثبت سالمندان
چکیده
سالمندی دوران حساسی از زندگی بشر است که طی آن سالمندان در معرض تهدیدات بالقوهای نظیر افزایش ابتلا به بیماریهای مزمن، انزوای اجتماعی و عدم برخورداری از حمایت اجتماعی بوده و به دلیل ناتوانیهای جسمی و ذهنی، در موارد زیادی استقلال فردیشان مورد تهدید قرار میگیرد.لذا این تحقیق با هدف تعیین رابطهی امید به زندگی و بهزیستی روانشناختی با کیفیت زندگی در سالمندان شهر اراک انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیهی سالمندان ساکن شهر اراک بود و حجم نمونه شامل 130 نفر از آنها میشد که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. دادههای پژوهش به وسیلهی سه پرسشنامهی کیفیت زندگی (sf-36؛ وار و شربورن، 1992)، بهزیستی روانشناختی ریف (1988) و امید به زندگی میلر (میلر و پاورز، 1988) جمعآوری شد و برای تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آماری ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی با کیفیت زندگی سالمندان رابطهی مثبت معناداری وجود دارد. علاوه بر این، بین همهی مؤلفههای بهزیستی روانشناختی (بجز خودمختاری) با کیفیت زندگی سالمندان رابطهی معناداری به دست آمد(01/0 > p). در نهایت، نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که براساس بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی میتوان 33 درصد از کیفیت زندگی سالمندان را پیشبینی نمود. بنابراین، با بهبود شاخصههای امید به زندگی و سلامت جسمی و روانی و فراهم آوردن زمینههای استقلال، ارتباطات سالم و مخصوصاً ارتباطات خانوادگی قوی و بهبود بهزیستی روانشناختی سالمندان، میتوان کیفیت زندگی آنان را ارتقا بخشید.