رابطه امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی با کیفیت زندگی در سالمندان
چکیده
سالمندی دوران حساسی از زندگی بشر است که طی آن سالمندان در معرض تهدیدات بالقوهای نظیر افزایش ابتلا به بیماریهای مزمن، انزوای اجتماعی و عدم برخورداری از حمایت اجتماعی بوده و به دلیل ناتوانی های جسمی و ذهنی، در موارد زیادی استقلال فردیشان مورد تهدید قرار میگیرد.لذا این تحقیق با هدف تعیین رابطه ی امید به زندگی و بهزیستی روانشناختی با کیفیت زندگی در سالمندان شهر اراک انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه ی سالمندان ساکن شهر اراک بود و حجم نمونه شامل 130 نفر از آنها میشد که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده های پژوهش به وسیله ی سه پرسشنامه ی کیفیت زندگی (sf-36؛ وار و شربورن، 1992)، بهزیستی روانشناختی ریف (1988) و امید به زندگی میلر (میلر و پاورز، 1988) جمع آوری شد و برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی با کیفیت زندگی سالمندان رابطه ی مثبت معناداری وجود دارد. علاوه بر این، بین همه ی مؤلفه های بهزیستی روانشناختی (بجز خودمختاری) با کیفیت زندگی سالمندان رابطه ی معناداری به دست آمد(01/0 > p). در نهایت، نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که براساس بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی میتوان 33 درصد از کیفیت زندگی سالمندان را پیشبینی نمود. بنابراین، با بهبود شاخصه های امید به زندگی و سلامت جسمی و روانی و فراهم آوردن زمینه های استقلال، ارتباطات سالم و مخصوصاً ارتباطات خانوادگی قوی و بهبود بهزیستی روانشناختی سالمندان، می توان کیفیت زندگی آنان را ارتقا بخشید.