عوامل مؤثر بر افزایش خلاقیت و نوآوری کارکنان دانشگاه علوم پزشکی قم
چکیده
زمینه و هدف: استفاده از ظرفیت خلاقیت و نوآوری در دانشگاه های علوم پزشکی می تواند نقش بسیار مهمی در بالا بردن کیفیت خدمات داشته باشد. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی و تعیین مهم ترین عوامل فردی و سازمانی مؤثر بر افزایش خلاقیت و نوآوری کارکنان دانشگاه علوم پزشکی قم و ارائه راهکاری جهت عملیاتی شدن آن انجام گرفت. روش بررسی: این پژوهش به روش توصیفی - پیمایشی در سال 1394 انجام شد. جامعه آماری این پژوهش را تمامی کارکنان شاغل در دانشگاه علوم پزشکی قم (4712نفر)تشکیل می داد که از بین آنها، 355 نفر به شیوه تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه استاندارد گردآوری شد. این پرسشنامه دارای بخش های مشخصات فردی و عوامل مؤثر بر خلاقیت و نوآوری بود. داده ها با استفاده از آزمون های تی یک نمونه ای، تی دو نمونه ای مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه، میانگین زوجی، رتبه بندی فریدمن و تعقیبی ویلکاکسون تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میزان تأثیر تمامی عوامل فردی و سازمانی بر خلاقیت و نوآوری کارکنان دانشگاه علوم پزشکی قم برای جامعه موردنظر، بیشتر از حد متوسط (μ<3) برآورد شد. همچنین میزان تأثیر عوامل فردی در خلاقیت با میانگین 48/0±23/4 و در نوآوری با میانگین 55/0±33/4، بیش از میزان تأثیر عوامل سازمانی بود. نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، جهت افزایش خلاقیت و نوآوری در دانشگاه های علوم پزشکی، باید تمامی عوامل فردی و سازمانی با انجام برنامه ریزی های لازم مدنظر قرار گیرد و توجه بیشتری نیز به عوامل فردی که نقش مهم تری دارند لحاظ گردد.