آثار دو نوع تمرین هوازی (طناب زنی و دویدن) بر عوامل آمادگی جسمانی کودکان پسر کم توان ذهنی
چکیده
هدف از پژوهش حاضر مقایسهی آثار دو نوع تمرینات هوازی (طنابزنی و دویدن) بر عوامل آمادگی جسمانی دانشآموزان پسر کم توان ذهنی 12-10 سال بود.30 دانشآموز پسر کم توان ذهنی با میانگین سن 96/0±81/10 سال، قد 94/7±67/141 سانتیمتر و وزن 16/5±22/36 کیلوگرم به روش خوشه ای تصادفی از مدرسه استثنایی ابتدایی انتخاب شدند و به طور تصادفی به سه گروه طنابزنی (10نفر)، دویدن (10نفر) و کنترل (10نفر) تقسیم شدند. اندازه گیری های اولیه شامل سنجش قد، وزن، ترکیب بدن، استقامت قلبی-تنفسی، استقامت عضلانی، انطافپذیری و چابکی انجام شد. سپس، با توجه به گروهبندی، هرکدام از گروههای تمرینی به مدت 8 هفته تمرینات ویژه طنابزنی و دویدن را انجام دادند. فاکتورهای فوقالذکر آمادگی جسمانی مجدداً بعد از 8 هفته تمرین مورد سنجش قرار گرفت. نتایج بیانگر اثر مثبت یک دوره تمرینات طنابزنی و دویدن بر توان هوازی، ترکیب بدن، استقامت عضلانی، انعطاف پذیری و چابکی دانشآموزان پسر کمتوان ذهنی 12-10 ساله بود، درحالیکه بر توان بیهوازی دانشآموزان تأثیر معناداری نداشت (05/0<p)، همچنین، تفاوت معناداری بین آثار تمرین طنابزنی و دویدن بر عوامل آمادگی جسمانی وجود نداشت (05/0<p). بنا به نتایج بدست آمده به نظر میرسد به دلیل کمبود فضای ورزشی مناسب در خانه و مدرسه، طنابزنی میتواند به منظور افزایش آمادگی جسمانی وابسته به تندرستی در کودکان کمتوان ذهنی جایگزین خوبی برای دویدن باشد و با رعایت ملاحظات عواید تندرستی را برای آنان به همراه داشته باشد.