بررسی نقش بام های سبز به عنوان راهبردی در جهت ارتقای کیفیت محیط زیست شهری از منظر معماری پایدار
چکیده
زمینه و هدف: بام سبز یکی از رویکردهای نوین معماری و شهرسازی و برخاسته از مفاهیم توسعه پایدار است که از آن می توان در جهت افزایش سرانه فضای سبز، ارتقای کیفیت محیط زیست و توسعه پایدار شهری بهره برد. استفاده کاربردی از بامها می تواند به عنوان امکان بهره برداری بهینه از زمین های شهری قلمداد شود. هدف اصلی این تحقیق بررسی نقش بامهای سبز به عنوان راهبردی در جهت ارتقا کیفیت محیطزیست شهری از منظر معماری پایدار میباشد. روش بررسی: جهت دستیابی به اهداف تحقیق، پرسشنامهای مشتمل بر 22 سئوال طراحی شد و در اختیار 30 نفر از متخصصان در زمینه معماری و شهرسازی قرار داده شد. سؤالات پرسشنامه با توجه به مباحث معماری و توسعه پایدار شهری به سه گروه اصلی تاثیرات بامهای سبز شهری در ابعاد چهارگانه (اکولوژیکی، اقلیمی، زیست محیطی و اقتصادی- فرهنگی)، تفاوتهای سیستم بام سبز فشرده و گسترده و تفاوتهای سیستم بام سبز و سیستم بام معمولی طبقه بندی شدند. جهت بررسی پایایی پرسشنامه از روش ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید. در نهایت جهت تحلیل پرسشنامهها سه فرضیه شکل گرفت. یافته ها: میزان پایایی پرسشنامه 727/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی مناسب آن بود. پس از بررسی فرضیهها، هر سه فرضیه مورد تایید قرار گرفت که اثر بخشی بالای بامهای سبز در جهت ارتقا کیفیت محیطزیست از منظر معماری پایدار را نشان می دهد. نتایج به دست آمده از تحلیل پرسشنامهها و فرضیهها نشان داد در مجموع از نظر 70-80 درصد متخصصان، بام های سبز در راستای ارتقای کیفیت محیطزیست و توسعه پایدار شهری از اهمیت ویژهای برخوردار میباشند و در واقع در طراحی و برنامهریزی، رابط ما و طبیعت به شمار میآیند. نتیجه گیری: بامهای سبز میتوانند اثرات منفی ساختمانها در اکوسیستم محلی و در پی آن مصرف انرژی در بناها را کاهش دهند و در تغییرات جریان انرژی ساختمانها نقشی تعیین کننده داشته و در عین حال جنبه زیبا شناختی برای ساکنان شهر داشته باشد.