اثربخشی روان درمانی بین فردی گروهی کوتاه مدت بر نشانه های افسردگی، ابرازگری هیجانی، مهارت های اجتماعی و کیفیت زندگی دانشجویان افسرده

جواد جواد نظافت فریزی، javad nezafat ferizi m.sc. in clinical psychology, ferdowsi university of mashhad, mashhad, iranکارشناسی ارشد روان شناسی بالینی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران علی علی مشهدی، ali mashhadi associate professor of psychology, ferdowsi university of mashhad, mashhad, iranدانشیار گروه روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سید امیر سید امیر امین یزدی، seyed amir amin yazdi associate professor of psychology, ferdowsi university of mashhad, mashhad, iranدانشیار گروه روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران فاطمه فاطمه نوفرستی، fatemeh noferesti b.a. in clinical psychology, ferdowsi university of mashhad, mashhad, iranکارشناسی روان شناسی بالینی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

چکیده

مقدمه: اختلال افسردگی یکی از شایع­ترین اختلالات روان­شناختی در بین دانشجویان محسوب می­شود که جنبه­های مختلف زندگی آنان را تحت تاثیر قرار می­دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روان درمانی بین فردی گروهی کوتاه­مدت بر نشانه­های افسردگی، ابرازگری هیجانی، مهارت های اجتماعی و کیفیت زندگی دانشجویان انجام شد. روش­کار: این کارآزمایی بالینی در بازه­ی زمانی مهر تا اسفند 1393 انجام شد. جامعه­ی آماری را دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد تشکیل می­دادند. 24 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس از میان دانشجویان مراجعه­کننده به کلینیک دانشگاه فردوسی مشهد با شکایت افسردگی، انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه 12 نفری شاهد و آزمون تقسیم شدند. گروه آزمون تحت 8 جلسه­ی هفتگی 90 دقیقه­ای روان­درمانی بین­فردی کوتاه­مدت قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسش­نامه­های افسردگی بک-2، کیفیت زندگی (whoqol)، ابرازگری هیجانی (eeq)، مهارت­های اجتماعی (ssi) و جمعیت­شناختی بود. داده­ها با کوواریانس چندمتغیره به کمک نرم­افزارspss نسخه­ی 19 تحلیل شدند. یافته­ها: نمره­ی کلی افسردگی در گروه آزمون به طور معنی­داری نسبت به گروه شاهد کاهش یافته بود (004/0=p). هم­چنین، نمرات تمام شاخص­های ابرازگری هیجانی (031/0=p)، خرده­مقیاس­های بیانگری هیجانی، بیانگری اجتماعی، حساسیت هیجانی، کنترل هیجانی و کنترل اجتماعی پرسش­نامه­ی مهارت­های اجتماعی(047/0=p) و حیطه­های سلامت روان­شناختی و روابط اجتماعی کیفیت زندگی به طور معنی­داری در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد افزایش یافت (023/0=p). نتیجه­گیری: به نظر می­رسد روان­درمانی بین فردی کوتاه­مدت می­تواند به عنوان یک رویکرد درمانی اثربخش در کاهش نشانگان افسردگی و بهبود در مولفه­های کیفیت زندگی، ابرازگری هیجانی و مهارت­های اجتماعی در نظرگرفته شود.