تعیین کفایت دیالیز در بیماران بخش دیالیز بیمارستان حضرت فاطمه زهرا(س) شهرستان ساری - سال ۱۳۷۹
چکیده
سابقه و هدف: همودیالیز به عنوان یکی از روش های درمانی نگهدارنده در بیماران دچار نارسایی مزمن کلیه به شمار می رود. با توجه به این که دیالیز ناکافی سبب افزایش مرگ و میر و بیمارگنی می شود، تعیین کفایت دیالیز دراین بیماران از اهمیت بسیاری برخوردار است. این مطالعه با هدف تعیین کفایت دیالیز در بیماران بخش بیمارستان حضرت فاطمه زهرا (س) ساری در سال 1379 طراحی شده است.مواد و روش ها :این مطالعه به روش توصیفی انجام شد و پس از نمونه گیری،bun قبل و بعد از دیالیز و قبل از دیالیز نوبت دوم، سطح سرمی آلبومین- هموگلوبین- کلسترول و کراتینین قبل از دیالیز و همچنین وزن قبل و بعد از دیالیز نوبت بعدی، اندازه گیری شده و با استفاده از فرمول های موجود جهت کفایت دیالیز (pru.pcr.tacurea) مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت آنالیز آماری از نرم افزار spss و ضریب همبستگی پیرسون استفاده گردید.یافته ها: پس از آنالیز یافته های به دست آمده از 50 بیمار مورد مطالعه kt/v متوسط 25 درصد±97 درصد بوده است. 58 درصد این بیماران kt/v زیرا داشتند که علت kt/v پایین در 66 درصد، تجویز ناکافی بود و انجام نامناسب دیالیز در مرحله بعد قرار داشت. همچنین در این مطالعه با استفاده از روش همبستگی پیرسون بین kt/v وr=0.3) tac urea و (p<0.0001 و kt/vوr=0.8) pru و (p<0.0001، kt/vو r=0.3) pcr و (p<0.03 و kt/v و آلبومین r=0.3) و (p<0.03 ارتباط معنی داری وجود داشت. اما بین kt/v و هموگلوبین، کلسترول و کراتینین ارتباط معنی دار دیده نشد.استنتاج: این یافته ها نشان می دهد که اکثریت بیماران ما از دیالیز کافی برخوردار نیستند که علت عمده این عدم کفایت، تجویز ناکافی می باشد. همچنین از آزمایش هایی چون chl.hb.cr نمی توان به تنهایی جهت کفایت دیالیز استفاده نمود.