چند شکلی ژنتیکی۴g/۵g در پروموتور ژن مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن-۱ در زنان با سابقه سقط های خود به خودی مکرر و افراد کنترل سالم

مرتضی باقری، mortaza bagheri department of genetics, urmia university of medical sciences, urmia, iran.دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) عیسی عبدی راد، isa abdi rad , urmia university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی ارومیه،سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) میرداوود عمرانی، mirdavoud omrani , urmia university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی ارومیه،سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) فریبا نانبخش، fariba nanbakhsh , urmia university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی ارومیه،سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences)

چکیده

پیش زمینه و هدف: با افزودن و یا حذف یک گوانوزین (g) در پروموتور ژن مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 چند شکلی ژنتیکی حاوی آلل های 4g و 5g ایجاد می شود. نتایج مطالعات اخیر نشان داده است حضور آلل 4g در ژن مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 احتمال بروز بیماری های انسان را افزایش می دهد. با انجام این مطالعه، چند شکلی ژنتیکی 4g/5g در پروموتور ژن مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 در زنان با سابقه سقط های خودبه خودی مکرر و افراد کنترل سالم تعیین می شود. مواد و روش کار: ژنوتایپ 45 بیمار با سابقه سقط های خودبه خودی مکرر (3 بار یا بیشتر) و 64 نفر کنترل، به روش rflp-pcr تعیین شد. یافته ها: فراوانی (درصد) آلل 4g در بیماران و گروه کنترل به ترتیب معادل (22/32 درصد) 29 و (72/36 درصد) 47 و فراوانی (درصد) آلل 5g در بیماران و گروه کنترل به ترتیب معادل (78/67 درصد) 61 و (28/63درصد)81می باشد. فراوانی (درصد) ژنو تایپ های 5g/5g و 5g/4g به ترتیب در گروه بیماران معادل (56/35 درصد) 16 و (44/64 درصد) 29 و در گروه کنترل معادل (56/26 درصد) 17 و (44/73 درصد) 47 می باشد. در گروه های مورد بررسی ژنوتایپ 4g/4g یافت نشد. آنالیزهای آماری نشان داد بین دو گروه بیمار و کنترل از لحاظ فراوانی آلل ها و ژنو تایپ ها اختلاف معنی­داری وجود ندارد. بحث و نتیجه گیری: در جمعیت مورد مطالعه، بین آلل 4g در ژن مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 و احتمال بروز بیماری سقط های خودبه خودی مکرر ارتباط معنی داری وجود ندارد.