اثربخشی زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی بر فرسودگی زناشویی در زوجین شهر ساوه
چکیده
زمینه و هدف: اغلب مداخلهها و رویکردهای زوج درمانی درصدد کاهش تعارضات زناشویی و افزایش سلامت روان زوجین میباشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی بر فرسودگی زناشویی در زوجین شهر ساوه انجام گرفت. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی و از طرح پیشآزمون - پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بهره گرفته شده است. جامعه آماری این پژوهش را کلیهی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره تحت نظارت سازمان بهزیستی شهر ساوه (آرامش، مهرگان و یارا) در نیمه اول سال 1392 تشکیل میدهند که به جهت مشکلات و تعارضات زناشویی به فراخوان محقق جهت شرکت در جلسات زوج درمانی پاسخ مثبت داده بودند. با استفاده از نمونه گیری در دسترس، 16 زوج که بالاترین نمرات را در پرسشنامه فرسودگی زناشویی کسب کرده بودند و واجد شرایط شرکت در جلسات بودند، انتخاب و با جایگرینی تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 8 زوج) قرار گرفتند. برای گردآوری دادهها از ابزار فرسودگی زناشویی پاینز 1996(cbm) استفاده گردید که به عنوان پیشآزمون توسط دو گروه تکمیل گردید. سپس زوجین گروه آزمایش به مدت 8 جلسه یک ساعته با توالی هر هفته یک جلسه به شیوهی زوجی در معرض مداخلهی زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی قرار گرفتند اما برای زوجین گروه کنترل مداخلهای ارائه نگردید و در لیست انتظار قرار گرفتند. پس از خاتمه درمان از هر دو گروه پسآزمون به عمل آمد و پس از یک ماه از آخرین جلسه درمان از هر دو گروه آزمون پیگیری گرفته شد. دادهها با بهرهگیری از نرم افزار spss18 و روشهای آمار توصیفی و تحلیل واریانس آمیخته مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافتهها بیانگر این بود که زوج درمانی کوتاه مدت خودتنظیمی فرسودگی زناشویی را در زوجین به طور معناداری کاهش داده و نتایج در دوره پیگیری نیز از ثبات لازم برخوردار بوده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که زوج درمانی خودتنظیمی میتواند به عنوان یک گزینه مداخلهای در کاهش مشکلات زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.