اثربخشی فعالیت های یکپارچگی حسی- حرکتی بر نشانه های اختلال نقص توجه- بیش فعالی
چکیده
مقدمه: اختلال نقص توجه- بیش فعالی اختلالی شایع در دوران کودکی است و یافتن درمان مؤثری که از شدت و عمق نشانه های آن بکاهد، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در پژوهش حاضر، اثر یکپارچگی حسی- حرکتی با تأکید بر حواس عمقی و دهلیزی به عنوان یک روش درمانی برای بهبود نشانه های اصلی این اختلال مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع مطالعات شبه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون همراه با دو گروه آزمایش و شاهد بود. از بین دانش آموزان 6 تا 12 ساله مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی که در سال تحصیلی 91-1390 در شهر سمنان مشغول به تحصیل بودند، 32 دانش آموز به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه 16 نفری آزمایش و شاهد تقسیم شدند. گروه آزمایش هفته ای دو بار و طی 12 جلسه دو ساعته، مداخله یکپارچگی حسی- حرکتی (با تأکید بر حواس عمقی و دهلیزی) را دریافت نمودند. نشانه های اختلال نقص توجه- بیش فعالی هر دو گروه با استفاده از پرسش نامه نشانه های مرضی کودکان (child symptom inventory) (4) ارزیابی شد. داده های جمع آوری شده با آزمون های آماری shapiro-wilk و تحلیل کوواریانس چند متغیری (manova) و تک متغیری (uniancova) بررسی شدند. یافته ها: طبق آزمون مبتنی بر گزارش معلمان، گروه آزمایش در نمرات متغیر بی توجهی و بیش فعالی نسبت به گروه شاهد عملکرد بهتری داشت (001/0 > p)، ولی کاهش نمرات متغیر تکانشگری گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد (05/0 p). نتیجه گیری: در مجموع مداخله یکپارچگی حسی- حرکتی با تأکید بر حواس عمقی و دهلیزی به طور معنی داری نقص توجه، بیش فعالی و تکانشگری را در جامعه مورد بررسی بهبود داد.