مقایسه فعالیت عضلات اندام تحتانی، لگنی، کمری و تنه در طی رخدادهای مختلف مرحله ایستایی راه رفتن در افراد مبتلا به درد مفصل ساکروایلیاک و افراد سالم

رحیمه محمودی، rahimeh mahmoodi msc physiotherapy, rehabilitation school, tehran university of medical sciencesدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیوتراپی حسین باقری، hossein bagheri professor of rehabilitation school, tehran university of medical sciencesاستاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران محمدرضا هادیان، mohammad reza hadian professor of rehabilitation school, tehran university of medical sciencesاستاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران سعید طالبیان، saeed talebian professor of rehabilitation school, tehran university of medical sciencesاستاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران اسماعیل ابراهیمی، esmaeil ebrahimi professor of rehabilitation school, tehran university of medical sciencesاستاد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران مریم صنوبری، maryam senobari lecturer of rehabilitation school, tehran university of medical sciencesمربی گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه و هدف: مفصل ساکروایلیاک از جمله عناصر مهم در عملکرد طبیعی سیستم عضلانی اسکلتی در طی راه رفتن ( gait ) می باشد و به عنوان یک جاذب شوک در هنگام برخورد پاشنه با زمین و انتقال نیروی عکس العمل زمین از اندام های تحتانی به تنه عمل می کند. ثبات این مفصل محصول مشارکت عوامل استخوانی ٬ لیگامانی و عضلانی است که این عضلات، ارکتور اسپاین توراسیک، گلوتئوس ماکزیموس، دو سر رانی، لاتیسیموس دورسی و مالتی فیدوس کمری می باشند که میزان فعالیت این عضلات در انتقال نیرو در این مفصل مهم می باشد. بنظر می رسد که عملکرد عضلات مذکور در بیماران دچار درد ساکروایلیاک مختل می شود. لذا هدف از این مطالعه، مقایسه فعالیت عضلات نامبرده شده بین دو گروه سالم و دارای درد ساکروایلیاک در طی رخدادهای مختلف مرحله ایستایی راه رفتن در طی سرعت راحت و آهسته راه رفتن می باشد. روش بررسی: 13 فرد دارای درد ساکروایلیاک (12 زن، 1 مرد) و 13 فرد سالم (11 زن، 2 مرد) در این مطالعه شرکت کردند. میزان فعالیت عضلات بر اساس شاخص مجذور میانگین ریشه ( :rms root mean square ) با استفاده از دستگاه datalink ثبت شد و بر اساس فعالیت عضله در طی یک دوره 500 میلی ثانیه ای استراحت تحت عنوان baseline correction ، نرمال شد. یافته­ها: تفاوت معنی داری بین دو گروه در میزان فعالیت عضلانی بر اساس شاخص مجذور میانگین ریشه در طی رخدادهای مختلف مرحله ایستایی وجود دارد (006/0 = p ) اما تاثیر سرعت بر rms عضلات مورد مطالعه در دو گروه، معنی دار نبوده است (37/0 = p ). از نظر rms بین عضلات مختلف مورد مطالعه در آزمون در طی سرعت آهسته و در هر یک از دو گروه در طی رخدادهای مختلف مرحله ایستایی، تفاوت معنا داری دیده شد ( 003/0 = p ) اما در طی سرعت راحت، تفاوت معنا دار نشد (14/0 = p ). نتیجه­گیری: افراد دارای درد ساکروایلیاک در طی هر دو سرعت راحت و آهسته راه رفتن، میزان فعالیت عضلانی بیشتری در طی مراحل مختلف نسبت به گروه کنترل نشان می دهند که می تواند به عنوان یک استراتژی جبرانی در جهت کنترل حرکات تنه بطور موثر، تامین ثبات کافی و انتقال کارآمد نیرو به ناحیه کمری در نظر گرفته شود. کلید واژه­ها: فعالیت عضلانی، مفصل ساکروایلیاک، راه رفتن، عضلات تنه، عضلات اندام تحتانی