بهینه سازی سازه های دوبعدی بااستفاده از روش مینیمم رشدسازه های پایه با گره های شناور
چکیده
روشهای بهینهیابی بر اساس سازهی مبنا و مینیمم رشد سازه پایه با گرههای ثابت از جمله روشهای مفید و موثر در بهینهیابی سازههای گسسته میباشد، اما کندی فرآیند بهینهیابی در روش سازه مبنا برای سازههای بزرگ دو بعدی به دلیل زیاد بودن تعداد اعضای سازه مبنا، سبب میشود که زمان زیادی برای حل مسائل تلف شود و ثابت بودن گرههای خرپا در روش مینیمم رشد سازه پایه با گرههای ثابت که باعث میشود سازه در برخی موارد بهینه محلی را بیابد در این مقاله سعی شده است تا با ارائه روشی نوین، بهینهیابی سطح مقطع و توپولوژی خرپاها به نحوی انجام شودکه مشکلات مذکورتا حدامکان برطرف شود .بدین منظور الگوریتم مینیمم رشد سازه پایه با گرههای شناور ارائه شده است. در این روش به جای شروع از سازهپایه با حداکثر اعضای ممکن سازه، با سازهای با حداقل اعضا شروع میشود و سازه پایه تا زمان ارضا کردن شرایط مساله رشد میکند و تمامی گرهها به سازهابتدایی به صورت شناور اضافه میشود و سپس در این مقاله از چند مثال استاندارد استفاده شده است که با استفاده از نرمافزار متلب کدنویسی شده است. جوابهای بهدست آمده به روش مینیمم رشد سازه پایه با گرههای شناور با استفاده از الگوریتم بهینه سازی ازدحام ذرات با سایر روشها مقایسه شده است. نتایج مقاله نشان میدهد روش مینیمم رشد سازه پایه با گرههای شناور سرعت همگرایی بسیار بالایی نسبت به روش سازه پایه و بهینه مطلقتری نسبت به مینیمم رشد سازه پایه با گرههای ثابت دارد.