مقاله

مفهوم شناسی تعبیر «صالح المؤمنین» در قرآن و تحلیل آراء مفسّران و مترجمان پیرامون آن

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

چکیده واژة «صالح المؤمنین» در چهارمین آیه از سورة تحریم ﴿... فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلَاهُ وَجِبرِْیلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمَلَائِکَةُ بَعْدَ ذَلِکَ ظَهِیرٌ﴾ حاکی از منزلت و جایگاه ویژه ای است که خداوند آن را برای بهترین و شایسته ترین شخصیّت بعد از پیامبر قرار داده است. روایات شیعی و نیز بسیاری از روایات عامّه، مصداق این شخصیّت را تنها، حضرت علی (ع) دانسته اند . البتّه برخی از مفسّران عامّه به بهانة قرائت یکسان این واژه در دو حالت مفرد و جمع به شکل «صالح المؤمنین» و «صالحوا المؤمنین» بر این اعتقادند که این واژه در اصل، جمع بوده و حرف «واو»پایانی آن در رسم المصحف، حذف گردیده است و به دنبال این دیدگاه، بسیاری از مفسّران شیعه و همچنین مترجمان قرآن، این واژه را به شکل جمع تفسیر و ترجمه کرده اند . این مقاله به اثبات این نکته پرداخته که ترکیب اضافی واژة «صالح المؤمنین» در این آیه قطعاً مفرد و تنها دارای یک مصداق متعیّن است.

نویسندگان و وابستگی سازمانی
  1. محمّدرضا حاجی اسماعیلی — دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان (نویسنده مسئول)
  2. نفیسه آذربایجانی — دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان