مطالعه تجربی زبری سطح و عرض پلیسه در فرآیند میکروفرزکاری آلیاژ تیتانیوم
چکیده
میکروفرزکاری یکی از فرایندهای ساخت قطعات مینیاتوری است. به دلیل خواص منحصر به فرد آلیاژ ti6al4v، مانند مقاومت در برابر اکسیداسیون، خستگی، خوردگی و همچنین کاربرد آن در صنایع حساس، در این تحقیق به مطالعه زبری و عرض پلیسه تشکیل شده در فرآیند میکروفرزکاری این آلیاژ پرداخته می شود. پارامترهای ماشین کاری از جمله سرعت اسپیندل، نرخ پیشروی و عمق برش محوری به عنوان ورودی های فرایند در نظر گرفته شدند. آزمایش ها در حضور دو سیستم روان کاری تَر و نیمه خشک انجام گرفت. ابزار میکرو به کار رفته در آزمایش ها نیز، فرز انگشتی کاربایدی سرتخت به قطر 5/0 میلیمتر با روکش tialn بود. به منظور طراحی و تحلیل نتایج، از روش تاگوچی استفاده گردید. نتایج نشان داد که سرعت برشی و نرخ پیشروی به ترتیب، موثرترین پارامترها روی زبری سطح و اندازه پلیسه در میکروفرزکاری آلیاژ تیتانیوم بودند و افزایش هر دوی آن ها، موجب کاهش مقدار زبری و عرض پلیسه شد. همچنین روان کاری نیمه خشک عملکرد بهتری روی کیفیت سطح قطعات میکروفرزکاری داشته است و این تاثیر در سرعت های برشی و عمق های برش بالا برجسته تر بود. در نهایت بهترین شرایط کیفیت سطح در هنگام استفاده از سیستم روان کاری نیمه خشک و در شرایط سرعت اسپیندل 30000 دور بر دقیقه، پیشروی 8/0 میکرومتر بر لبه برنده و عمق برش 60 میکرومتر حاصل شد.