اخلاق در پدیده شناسی هوسرل
چکیده
هوسرل با آغاز از جهان آگاهی اگو و تاکید وسواسگونه بر ماندن در این قلمرو، متهم به نادیده گرفتن غیریت مطلق «دیگری» و تقلیل آن به حضور آگاهی است. وی با تقلیل «دیگری» اخلاق را از دست می دهد و بنابراین خشونت را در گفتمان پدیده شناسی نهادینه می کند. در این مقاله ابتدا به جوانب مختلف این نقد بنیادین میپردازیم، و در ادامه با ارائه ی خوانشی از هوسرل تلاش میکنیم از او در مقابل این نقد دفاع کنیم. هوسرل در آغاز پدیدهشناسی را به گونهای طرح میکند که مستعد چنین نقدهایی است، اما در ادامه تأکید میکند که باید پدیدهشناسی را از بعد تجربی آن رها کرد و به شیوهای ایدهتیک آن را پیش برد. نشان خواهیم داد که با قرار دادن پدیدهشناسی در قلمرو ایدهتیکاش میتوان به این نقدها پاسخ داد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- حسن فتح زاده — استادیار گروه فلسفه دانشگاه زنجان