بررسی اثر برهمکنش محلولپاشی برگی آسکوربیک اسید و تنش شوری بر برخی ویژگی های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی گیاه توت فرنگی رقم سلوا
چکیده
آسکوربیکاسید یکی از مهمترین آنتیاکسیدان های محلول در آب است که بهعنوان یک ملکول آنتیاکسیدانی درگیر در تنش های زنده و غیرزنده گیاهان شناخته شده است. این پژوهش بهمنظور بررسی تأثیر محلولپاشی برگی آسکوربیکاسید بر خصوصیات فیزیولوژیکی، بیوشیمیایی و رشدی توتفرنگی رقم سلوا تحت شرایط تنش شوری انجام شد. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملأ تصادفی با سه سطح کلریدسدیم (0، 15 و 30 میلی مولار) و سه سطح آسکوربیکاسید (0، 5/1 و 3 میلی مولار) و با سه تکرار در شرایط کنترل شده گلخانه ای انجام گردید. نتایج نشان داد که در شرایط تنش، وزن تر و خشک برگ و ریشه کاهش و با محلول پاشی آسکوربیک اسید، بهطور معنی داری افزایش یافت. تنش شوری اثر کاهنده و معنی داری بر برخی خصوصیات فیزیولوژیکی از جمله محتوای آب نسبی برگ و کلروفیل a، b، کلروفیل کل داشت در حالیکه سبب افزایش نشت یونی شد. با تیمار برگی بوته ها با آسکوربیک اسید، محتوای آب نسبی برگ و کلروفیل a، b، کلروفیل کل بهطور معنی داری افزایش یافتند اما نشت یونی را کاهش داد. با افزایش غلظت کلریدسدیم میزان پرولین و کربوهیدرات های محلول افزایش یافتند. کاربرد آسکوربیکاسید در شرایط شوری سبب افزایش کربوهیدرات های محلول شد درحالیکه تأثیر معنی داری بر محتوای پرولین برگ نداشت. پروتئین های محلول برگ با افزایش شوری کاهش چشمگیری را نشان دادند و با محلول پاشی آسکوربیکاسید افزایش یافتند. براساس نتایج بهدست آمده از این پژوهش میتوان استفاده از آسکوربیکاسید را بهمنظور کاهش اثرات مضر کلرید سدیم بر گیاه توتفرنگی توصیه نمود.