ارتباط عوامل جمعیتی با خودکارآمدی بهداشتی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی گیلان
Abstract
زمینه: رفتارهای بهداشتی یکی از معیارهای عمده تعیینکننده سلامت هستند و یکی از عوامل مؤثر در رفتار، خودکارآمدی است. خودکارآمدی همان قضاوت فرد در مورد تواناییهای خود در انجام عملی مشخص است. هدف : مطالعه به منظور تعیین وضعیت خودکارآمدی انجام رفتارهای بهداشتی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی گیلان و ارتباط آن با عوامل جمعیتی انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه توصیفی همبستگی در سال 1387 بر روی 203 نفر از اعضای هیأت علمی شاغل در دانشگاه علوم پزشکی گیلان انجام شد. ابزار جمعآوری دادهها پرسش نامهای شامل دو بخش بود که به روش خودایفا تکمیل شد. دادهها با آزمونهای آماری تی مستقل و آنالیز واریانس یک طرفه تحلیل شدند. یافتهها: اعضای هیأت علمی در مجموع %1/84 نمره خودکارآمدی را کسب نمودند. بین خودکارآمدی و تعداد فرزندان (05/0= p ) و متوسط درآمد ماهیانه (025/0= p ) ارتباط معنیدار آماری وجود داشت. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، خودکارآمدی اعضای هیأت علمی مطلوب بود. با توجه به الگو بودن این افراد برای دانشجویان، پیشنهاد میشود خودکارآمدی به عنوان یک متغیر مؤثر در رفتار، در برنامههای آموزش بهداشت به کار گرفته شود.