بررسی رابطه خودکارآمدی و تاب آوری در دانشجویان نخبه ورزشکار و غیر ورزشکار
Abstract
هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تاب آوری و خودکارآمدی عمومی و عوامل جمعیت شناختی در دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار بود، نمونه ای شامل 403 نفر از دانشجویان دختر(198) و پسر(205) ـ ورزشکار نخبه و غیر ورزشکارـ دانشگاه های وابسته به وزارت علوم، بر اساس جدول کرج سی و مورگان به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. به منظور گردآوری اطلاعات مورد نیاز از مقیاس تاب آوری (کانر و دیویدسون، 2003 و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (جروسالم و شوارز، 1992) استفاده شد. برای تحلیل داده ها، روش آماری t مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه و دوو طرفه، و رگرسیون چندگانه (به شیوه همزمان) بکار گرفته شد. نتایج نشان داد که خودکارمدی، پیش بینی کننده مثبت و معنادار تاب آوری است. دختران و پسران تفاوت معناداری در زمینه خودکارآمدی و تاب آوری ندارند. ورزشکاران در تاب آوری و خودکارآمدی به طور معناداری بهتر از غیر ورزشکاران هستند، افراد شهری و روستایی در زمینه تاب آوری و خودکارآمدی تفاوت معناداری با یکدیگر ندارند. و در نهایت بین نوع رشته (انفرادی یا گروهی) ورزشی در زمینه تاب آوری و خودکارآمدی تفاوت معناداری وجود ندارد.